Carvalho Calero, un dramaturgo esquecido e apenas reivindicado

«Carvalho represéntase moito en teatros de colexios e compañías afeccionadas, pero non polo teatro profesional», di o director teatral Tito Asorey


De todas as facetas de Carvalho Calero é a de dramaturgo a menos coñecida. Se cadra polos longos lapsos de tempo que deixou pasar entre cada ciclo de publicacións de pezas teatrais. Se cadra pola pouca atención que o teatro profesional galego lle prestou ás súas obras.

Así o constata o actor e director teatral Tito Asorey, que vén de presentar, xunto a María Vázquez e Melania Cruz, unha lectura dramatizada en formato audiovisual de Farsa das Zocas. «Carvalho represéntase moito en teatros de colexios e compañías afeccionadas, pero non polo teatro profesional». Mesmo recoñece que para el foi unha descuberta. «Moi interesante, por certo, porque mestura o teatro popular, cun claro enfoque ao ensino, con certos elementos de vangarda».

Boa proba da escasa atención que suscita a vertente teatral de Carvalho Calero é que nin sequera no ano no que se lle dedican as Letras Galegas foi levado a escena.

Á parte da citada peza dramático-audiovisual de A Quinta do Cuadrante, tan só Ghazafellos Teatro foi quen de representar As pitas baixo a choiva, que en realidade non é ningunha das súas obras teatrais senón a adaptación dun dos seus contos.

Tamén Rilo & Penadique se achegaron á figura do escritor ferrolán. Neste caso preferiron non optar por levar a escena un texto en concreto da súa dramaturxia nin por musicar ningún dos seus poemas senón por trasladar a un espectáculo para público familiar, que mestura a música e a narración oral, a súa mensaxe e poñer en valor a universalidade da lingua, pola que el clamou. Así, en Carvalho no carreiro, Vero Rilo e Sonsoles Penadique achéganse á figura de Carvalho Calero facendo del o fío condutor dun espectáculo que ten o seu sustento musical en pezas de Zeca Afonso.

Escribiu João Guisan Seixas nun achegamento á creación dramatúrxica do ferrolán que «o teatro nom constituíu nenhum elemento essencial na sua obra. Antes, ao contrário, desenvolve um papel bastante marginal no conjunto».

Non é da mesma opinión Laura Tato Fontaíña, autora de O teatro de Ricardo Carvalho Calero, publicación editada pola Universidade da Coruña. Máis alá da súa calidade literaria, Tato outorga á súa creación dramatúrxica un sentido máis transcendente e ambicioso. «Carvalho, como case todos os grandes escritores das xeracións de preguerra, entendía que a construción dun teatro nacional era un labor común a que había que contribuír, aínda que fose para o futuro», explica.

Nese sentido, destaca a achega que supuxeron as tres pezas que editou en 1948: A farsa das zocas, A sombra de Orfeo. Comédia en tres lances e A árbore, o Auto do prisioneiro, publicada en 1969 e, especialmente, Os Xefes, que veu a luz en 1980.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

Carvalho Calero, un dramaturgo esquecido e apenas reivindicado