«Hai un claro desleixo co rock do país»

Con «O estraño falar dun monstro de aldea», Ruxe Ruxe reafírmanse como a gran referencia galega do punk rock de vella escola


Non mudaron o punto de mira. A ollada de Ruxe Ruxe segue hoxe cravada case no mesmo escenario sonoro no que quedou fixada hai 24 anos. O que lle engadiron desta volta foi unha nova perspectiva. A de Kaki Arkarazo, nin máis nin menos, membro de Kortatu e cofundador de Negu Gorriak, quen dende hai uns anos vén impartindo excelso doutoramento desde o caserío Gárate. Alí ten os seus renomeados estudos. E alí foi gravar a banda de Vituco Neira, quen responde ás preguntas desta entrevista, o seu undécimo disco, O estraño falar dun monstro de aldea, un traballo que os conecta mediante estreitos vínculos de sangue coa pegada das grandes bandas de punk rock old school. E faino sen que iso supoña perder un ápice de identidade. Máis ben, todo o contrario, reforza e actualiza a vixencia e o vigor dos seus rotundos postulados.

­-Poucas veces a man dun produtor é tan evidente. O disco evoca nitidamente aqueles anos dourados do punk rock.

-É que a confluencia foi absoluta. Non só con Kaki senón entre os compoñentes do grupo. Iamos todos polo mesmo rego. Ese rollo Kortatu, Negu Gorriak, The Clash, Rancid... é no que mellor encadramos.

­-Mesmo hai un tema que titulan «Golpe a golpe», como aquel mítico de Kortatu.

-Si, pero non é unha versión, é un tema orixinal. Chegamos a pensar en titular o disco así. Pero xa todo parecía unha homenaxe a Kortatu e non o é. Por suposto que está aí a referencia. Kolpez Kolpe é un disco que nos marcou moitísimo e o que puxo a Kaki en órbita como produtor.

­-Se obviamos o idioma, a canción que dá título ao disco ben podería estar asinada por La Polla, Eskorbuto ou Cicatriz.

-É que son os referentes máis evidentes que temos. O que pasa é que, se cadra, nunca fomos tan directos á hora de facer directamente o que nos sae de dentro.

­-Pero sen perder os sinais de identidade. De súpeto soa unha gaita e faino coa mesma intensidade que a máis rabiosa das guitarras.

-Claro, a gaita sempre foi un dos nosos elementos distintivos. Se o pensas, é triste que nun país con tantos gaiteiros, a gaita estea tan pouco presente nos grupos de rock. Neste disco as gaitas soan moi potentes pero tamén moi, moi naturais.

­-As letras están moi apegadas a esa «nai terra» da que falan e tamén á crueldade da realidade. Os 50 segundos de «Cretino» son un brutal e descarnado testemuño.

-Sempre nos sae algunha canción protestona. Esa ao mellor é un pouco panfletaria pero coido que ás veces tamén é necesario. Aínda que só sexa por puro exorcismo vital. Nestes anos acostumámonos a convivir coa autocensura dun xeito totalmente natural e iso non pode ser. Fainos falta recuperar xa á liberdade máis salvaxe.

­-O contrapunto é «Lei de vida», no que mesmo se percibe un chisco de resignación.

-É que a lei de vida é potentísima. Témola dende que nacemos e non podemos escapar. Tamén foi un posible título do disco pero parecíanos pesimista de máis. Queríamos transmitir outro tipo de sentimentos, non de entrega nin de rendición.

­-Por que escolleron entón o de «O estraño falar dun mostro de aldea»?

-Pareceunos moi evocador. Queriamos representar a idea de que en vez de atender aos sinais que nos veñen da terra miramos cara a outro lado.

­-Rabia e poética, dúas constantes moi presentes en todo o disco.

-Esas cousas a min cústame moito velas dende dentro. Se é así, alégrome, aínda que non foi algo premeditado.

­-Fala unha canción de que este mundo é un manicomio. ¿Esa é a sensación que ten?

-Absolutamente. Un manicomio no que en vez de sanarnos aínda nos poñen máis tolos. Impúxose a deshumanización e o desleixo. Neste país en no mundo enteiro.

-Neste país no que... ¿somos máis de estrelas ou de sereas?

-Somos pouco dunhas e doutras. Miramos pouco polo país. E cando falo de país falo da terra, da que se sacha, da que botas semente e nace algo. Isto é un paraíso que nos dá de comer, de beber e de vivir a todos, e en lugar de acariñarnos con el, comportámonos como auténticas bestas.

-Hai un par de meses desapareceron bandas coetáneas coas que compartiron escena como Nao ou Berri Txarrak. Imos quedando sen referentes?

-Lei de vida, que falabamos antes [ri]. Home, eu non sei as causas reais polas que dúas bandas que están funcionando ben deciden deixalo. Nós deixaríamolo se o que facemos non lle interesase a ninguén. Se non nos chamasen de ningún festival, se non vendésemos ningún disco nin ningunha entrada. Pero mentres iso non suceda non entra nos nosos plans deixalo. Non hai nin en nós o máis mínimo síntoma de desgaste nin cansazo. Claro que igual o que tes que poñer aí é que o imos deixar [ri]. Que o 14 tocamos na Capitol e non tocamos nunca máis. A ver se a xente se anima a vir vernos.

-Nótase apatía no público do rock feito en galego?

-Si, si que se nota. E dígoo sen ningún tipo de resentimento. Os discos xa non se venden, iso ten toda a lóxica, pero nas salas custa moitísimo meter xente. E os festivais, que si que a teñen, apostan moito polo de fóra e moi pouco polo de aquí. É unha mágoa pero hai un desleixo clarísimo pola música e polos grupos do país.

-Faría falta, se cadra, un novo gran movemento colectivo como foi o bravú?

-Non o sei. É certo que hai grupos aos que durante un tempo, dous ou tres anos, vailles moi, moi ben pero ao final é algo puntual, non se manteñen. Por que non pasou cos grupos de rock que cantamos en galego algo como o que pasou con Los Suaves o Siniestro Total? Que poideramos aguantar 15 ou 20 anos metendo xente.

SANTIAGO CAPITOL VENRES, 21.45 13 EUROS

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

«Hai un claro desleixo co rock do país»