A sanidade pública, o corazón do mundo

Daniel Asorey, autor de «As mulleres da fin do mundo», firma invitada en Fugas


Hai anos Compostela rexurdiu do letargo, ao tempo que a cultura, a liberdade e os soños enchían rúas que durante demasiado tempo estiveran adurmiñadas nun gris de ferro. Lembro un dos lemas cos que a capital acordou: «Compostela, no corazón do mundo». Abofé foi fachendoso de máis, aínda que ás veces sentín comigo aquel bater da cidade.

Moito levo cavilado despois en cal sería o corazón da miña urbe, mesmo do país. Un imaxina a catedral, talvez a zona vella, o rural... Finalmente, descubrín o infatigable corazón que nunca se detén. Aconteceu de súpeto. Aquela mañá eu ollaba o val da Maía dende unha cristaleira que asexa o mundo. Aí estaban o Sarela, o Pedroso, Figueiras. A néboa espallábase ata a vila adurmiñada. Ao meu carón había mulleres e homes que bulían e non se detiñan. Tentaban tirar dores e medos, na procura de que as cousas fosen a mellor. Entón sentino. Aquel lugar era un hospital. O latexo partiu de aí, percorreu as rúas e foise achegar a cada casa e a cada corpo. Logo volvín percibir aquilo outras veces. Ata vin a rede de arterias e capilares que percorren cada recuncho deste país, salvando vidas, mellorando os días, alentado a esperanza.

Estou convencido de que a nosa sociedade debe ser sustentada en principios de liberdade e de igualdade. Estou tamén convencido de que a sanidade pública é un ben tan prezado que ha ser protexido con todas as nosas forzas. Son milleiros os homes e as mulleres que terman dese ferido corazón. Elas e eles fan o posible e o imposible para que siga a palpitar e, malia os recortes ou os contratos precarios, conseguen atinxir o futuro e manter a esperanza. Habiamos agradecer cada día o seu esforzo e esixir que posúan os medios e as condicións precisas para que ese traballo único poida levarse a cabo, dignamente e sen exclusión, para todos e todas.

Hai pouco cheguei a unha fermosa sala de espera, na terceira planta do Hospital Clínico. Leva o nome dun médico morto prematuramente, un profesional que amosou que a ciencia é tamén amor. Na parede, unha imaxe anunciaba o outono e dende a xanela Compostela semellaba anfibia. Sentei nun sofá de cores e tomei entre as mans uns folletos que reclamaban melloras sanitarias. Entón apareceron dúas mulleres. A maior ía en camisón. «Un cabaleiro», dixo ao me ver, ollando con respecto cara a min. Nunca me chamaran tal. Sorrinlle. A que a acompañaba sinalou aquela vidreira dende a que se enxerga o mundo. Camiñaron devagar cara a ela. Embaixo estaban estacionados automóbiles, corricaban homes e mulleres, chegaban ambulancias. «Mira», bisbou. A outra observou incrédula aquilo e confirmou: «Un inmenso corazón».

Coidemos del e das mulleres e homes que fan posible que latexe.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

A sanidade pública, o corazón do mundo