Érica Esmorís: «O conflito é necesario na literatura e na vida»

Ti que farías por salvar un can? Aguza o olfacto coa autora de «Nena e o mar», que este verán nos somerxe na Terra dos Cans Falantes

Ilustración: Érica Esmorís
Ilustración: Érica Esmorís

Admiradora de Pippi Långstrump, amante do amarelo e dos animais, contista que de nena soñaba converterse en veterinaria e nunha «persoa normal», Érica Esmorís (A Coruña, 1977) refresca a mesa de novidades do verán con Quen salva un can (Xerais), unha aventura polo bosque conducida por un neno, Rai, e unha patrulla canina peculiar. Premio Merlín por Nena e o mar, a escritora que debutou con O poder de Amabel e convidou a viaxar no tempo con Ulises e as cronoamigas non dubida en contestar quen escribe o futuro: «Os nosos nenos e nenas».

­-Como naceu esta aventura?

-Quen salva un can nace dun instante na praia de Ancoradoiro. Estaba coa miña cadela Lola e pensei: «Este momento hai que inmortalizalo para sempre». Collín unha cámara, escribín unhas liñas nas redes sociais e foi o xerme da novela.

-Que farías ti por salvar un can?

-Como o protagonista da historia, Érica Esmorís faríao absolutamente todo.

-Rai, o protagonista desta historia, ten algo que ver contigo?

-Non, non nos parecemos en nada, pero eu penso que ningún dos meus personaxes se parece a min. E se se parecen, é dun xeito moi inconsciente...

-Aos teus heroes gústanlle as aventuras con corazón, as emocionais.

-Si, Rai non ten medo a dicir si, á aventura. El non dubida. É valente e fai todo por salvar a súa cadela Nona. E só tras a súa viaxe ao mundo imaxinario da terra dos cans que falan, para achar o óso da inmortalidade, pode reconciliarse coa súa familia e co seu pasado.

-Falan os cans?

-Claro que si! Cada un ten a súa historia e a súa voz. Pero non quero facer spoilers!

-Esta é unha ficción que vai tender pontes coa realidade, como avanzaches na presentación, nun exercicio de concienciación da vida dos animais.

-O que parece o tema principal do libro, despois, ao longo das páxinas, vai cambiando. O final, a conclusión, é o verdadeiro tema da novela. E o meu proxecto agora é visitar protectoras nas catro provincias galegas para poder atopar nelas aos protagonistas da novela. A Brutus Máximus, Matateu von der Lempertaler, Sete, Garlapata e a gata Laika. Animais como eles, pero reais, que precisen tamén unha segunda oportunidade.

-Existe esa «Biblia das cabanas nas árbores» que cita a novela?

-Non; é o libro de cabeceira de Rai, pero en realidade non existe, supoño...

-Fixeches algunha cabana nas árbores de nena?

-Imaxinarias moitas. E aínda hai tempo!

-Noutra entrevista descubrimos que a túa palabra favorita é «cachorro». «Faime salivar porque ule a vida», dixeches.

-Si. Acabas de dicilo e acabo de salivar [risas]

-En «Quen salva un can» mergullámonos no Bosque Escuro. A literatura é un bosque escuro que hai que cruzar sen perder xamais a esperanza?

-A literatura... e a vida, non? Hai que deixarse levar.

-Os cans desta novela aguzan o noso instinto. Hai que ter olfacto de sabuxo para atopar o óso das boas historias?

-Hai que ser fiel a un mesmo, estar ben contigo. Eu non coñezo o medo á páxina en branco porque non me permito escribir sen ilusión, sen estar ben. Hai que ter intuición, emocións... Pero escribir non é para min terapéutico, non é conflito.

-Pensas que fai falta conflito para que a historia funcione?

-Eu son moi fan do conflito. É necesario na literatura e na vida. Sen conflito non medras. O conflito fai que medres e que non te fagas vello.

-De pequena querías ser veterinaria, pero tamén «unha persoa normal». Como é iso? Un desexo pouco corrente...

-Foi un desexo que tiven moito tempo, que pedía ao soprar as tortas de aniversario ou ver unha estrela fugaz. Pero o destino non quixo que se fixese realidade ese desexo, nin tampouco o do Euromillón!

-Botas de menos a infancia ou segues a vivir nela?

-Penso que a sigo estendendo, a infancia e a adolescencia, bastante.

-Lugar favorito no mundo?

-Vai cambiando, pero agora é Ancoradoiro, porque teño a Lola moi presente. Lola é a miña cadela, á que está dedicada a novela. Agardo que este libro axude a que outros cans atopen o amor, como o atopou ela.

-A vocación literaria pilla vacacións?

-Cando comezas a traballar por conta axena, para outros, esas son as túas vacacións literarias.

-Que aventura tes prevista este verán?

-Algunha escapada na miña furgoneta. Son como un caracol, coa casiña a costas. Teño problemas de insomnio, pero se me metes na furgoneta ás oito da noite durmo seguido ata as once do día seguinte.

Érica Esmorís: «Nunca camiñei tan orgullosa como cando ía acompañada da miña cadela»

ana abelenda

A escritora e premio Merlín é de sempre amiga das letras e os animais

Aire fresco venteando as letras, premio Merlín por Nena e mar, Érica Esmorís (A Coruña, 1977) é de sempre amiga das letras e os animais. Palabra favorita?, disparo no café. «Sen dúbida, cachorro. É a palabra que me fai salivar. Salivo como se estivese diante do mellor manxar. Un cachorro, sexa da especie que sexa, ule a vida, e a vida ule moi interesante...», afirma.

-A cultura parece un derbi. Màxim Huerta é un ministro que se estreou na picota. Dálle un voto de confianza?

-Si, claro! Foi algo inesperado. Pero hai xente, como a editora Belén Bermejo, cun pensamento que para min ten solidez, que lle deron un voto de confianza. Eu tamén. Debaixo dunha capa que parece superficial pode haber un bo ministro de Cultura.

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Érica Esmorís: «O conflito é necesario na literatura e na vida»