Diego Giráldez: «Non son capaz de poñer os pés na colcha de certos hoteis»

Falamos da literatura e a vida co autor do libro de relatos «Galería de saldos», agora en xira coa súa primeira novela, na que retorce a realidade con humor para amosar o vicio perverso do poder


Entrando en librarías accederán ao Hotel para coleccionistas discretos no que se ergue o debut como novelista de Diego Giráldez (O Porriño, 1976) para amosar o vicio do poder. E divertirnos. «Nesta novela, no hotel Continente, temos que entrar coa idea de saír canto antes. É un hotel no que pasan cousas terribles, aínda que tamén hai doses de humor e esperpento», di coa súa voz grave de frase longa Diego Giráldez. «Hai lectores que me din unha cousa curiosa: “E se isto pasase de verdade?”», desliza quen hoxe agarda o encontro cos lectores en Ponteareas, dentro do ciclo Venres D Letras.

­-E pasar pasa, ou non?

-Non sei se a estos niveis... Eu o que fago é deformar e retorcer a realidade para contala dun xeito máis literario. Pasar algo parecido pode pasar.

­-É un libro curto pero denso, no que se está, no que se habitan incómodas emocións. Como naceu a idea e ese catálogo de emocións que ofrece?

-Esta é unha novela que nace dunha frustración. Tivo catro borradores e custoume escribila. Nace dun bloqueo tamén. Ás veces os libros consómente de xeito que acaban por vencerte, e a min esta novela venceume. Deime por vencido e aparteina un tempo. Ás veces hai que odiar a túa obra para volver a ela con cariño. Eu teño un xeito de escribir tan de canteiro que é canso. Aí está esa pregunta odiosa que che fan: «Que tal a novela?». E ti non queres escoitala... Pero despois de falar cun amigo, Antón Veiga, empecei a enfiar un artigo que escribín na revista Luzes, Feliz psicopatía, sobre unha deputada do Partido Popular de Madrid vítima do accidente de Angrois, que comezou a pedir responsabilidades políticas e, segundo ela, recibiu presións do seu partido para calar. Ela dixo: «Sodes unha panda de psicópatas». A frase impactoume. O psicólogo Robert Hare ten outra demoledora: «O mundo está gobernado por psicópatas».

-Pensa iso sobre o poder?

-O stablishment está montado por xente sen escrúpulos, non deixa de ser una especie de ditadura na que non hai amigos. Un grupo invisible, discreto, pechado que ten o poder e se move nun sistema de favores. Hai casos concretos, e probados, que coñecemos dos informativos.

-Estamos ante un «thriller» poético?

-Podería ser. Con Galería de saldos [o seu libro de relatos anterior] a xente falaba do meu estilo. Non sei se iso é o bo ou malo, pero eu non sei escribir doutro xeito.

-Fala dun «deses días en que o sol castiga coma un vivaldi interpretado por un alumno da Escola Municipal de Música». Mima cada frase coma se fose a única.

-Eu non son quen de cruzar o límite dunha ringleira se a anterior non está como eu quero. O máximo que chego a escribir unha tarde é unha cara dunha folla.

-Eloxiemos a lentitude.

-A min hai amigos que me din: «Escribe e xa puirás despois». Pero eu non podo. Non o fago intencionadamente, intento facer unha prosa máis fluída, pero non sei escribir doutro xeito.

-Cal foi a súa primeira publicación?

-Un poema espantoso que me publicaron nunha revista local. E a partir de aí picoume a curiosidade. A min gústame escribir, pero a sensación de publicar é algo máxica.

-Por que?

-Por esa sensación de que unha persoa descoñecida estea a ler algo que escribiches. Que alguén te pare pola rúa ou te mande unha mensaxe... Que alguén que non sexas ti te estea a ler é unha sensación da que non me quero baixar nunca. Por iso empecei a escribir nos xornais, e escribín un libro de poesía de mocidade con varios autores na miña comarca, que funcionou moi ben, por certo! 

-Alérxico aos hoteis?

-É un tema persoal. Cando viaxo son absolutamente maniático co tema dos cuartos de hotel. Debo saber unha semana antes a qué hotel vou, para saber que vou atopar, como vai ser o cuarto no que vou estar, para estar predisposto.

-Hai cuartos nos que non entraría?

- ...e nos que teño que entrar si ou si. Sei perfectamente en que hoteis teño que sacar a colcha. Non son capaz de poñer os pés na colcha de según que hoteis. E estou convencido de que é imposible que laven todas as colchas todos os días! E isto pasa nos hoteis de cinco estrelas, supoño, e nos hostais. Iso non quere dicir que viaxe a hoteis de cinco estrelas. Tamén hai hoteis nos que me encanta estar a min só, e hoteis nos que baixo ao bar e pido algo na barra e estou alí... Como Amalia Valverde [un dos personaxes], cando estou tempo fóra boto en falta aos meus. Cando estou fóra do meu sofá, e do meu hábitat habitual, chego a odiar non só os hoteis aos que vou, senón tamén as cidades nas que estou.

-A novela fala dun tipo especial de toxicomanía, de varias formas de estar enganchados a vicios perversos.

-O poder é o maior vicio que ten este grupo da novela. Mesmo  Amalia Valverde, que vén dunha familia humilde. Porque para perder a alma cando tes o poder non fai falta ter un palacio. Amalia, que se sente soa, acaba enganchada tamén a esta droga. Eu penso que o poder ten que cambiar, e que para que o poder cambie tes que ter algún tipo de hormona... ou estar predisposto.

-Deixarlle corromper semella doado.

-Claro. A sensación que tiven ao acabar esta novela é que cada un deses energúmenos teñen un medo brutal a perder o poder. Non son quen de saír do círculo vicioso. Debe de ser coma unha droga dura.

-Que equivalente real pode ter o hotel Continente?

-Eu quixen encerrar a estes personaxes, como Buñuel no Anxo exterminador, que era o mellor xeito de que chegasen a onde chegan. Ese hotel podería ser calquera lugar, non é un sitio metafísico. Un hotel de luxo? Si. Un comedor dun restaurante caro? Si...

-O «bourbon» é traidor, como di na novela?

-Profundamente traidor. Pasei do viño á cervexa; serán os 42. Nese sentido fíxenme menos elegante. Eu era moi gintoneiro, pero cando o gintonic empezou a converterse nunha ensalada cambiei ao bourbon con xeo. Agora se tomo un bourbon séntame fatal. E volvín ao gintonic...

-Os fillos cambian hábitos, tamén na escrita?

-Os fillos cambian a escrita en moitos sentidos. Comen tempo. Os meus fillos, Hugo e Xulia, saben que teñen que estar lonxe cando estou escribindo. Cóntoche unha historia. Galería de saldos foi un libro que lle dediquei a Hugo e que me tocou promocionar cando naceu Xulia, que é cardiópata e naceu prematura. Aos catro meses afrontou unha operación dura, da que saíu ben, pero sufriu unha septicemia e todo se complicou. Foi moi duro. Tania, a miña muller, dicíame: «Diego, non volvas facer un libro triste». Se facía outro, tiña que ser un libro divertido. Xulia merecíao, que rompese o día a día hermético de erguerse, ir á uci, volver... Cando un fillo o propón coa seriedade coa que o propuxo Xulia, faiche cambiar absolutamente o xeito de escribir.

«Hotel para coleccionistas discretos»

DIEGO GIRÁLDEZ

EDITORIAL GALAXIA PÁXINAS 109 PREZO 13 euros

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Diego Giráldez: «Non son capaz de poñer os pés na colcha de certos hoteis»