Margaret Atwood, a raíña da distopía

Que a autora de «O conto da criada» é unha enorme escritora é unha evidencia palmaria. Neste caso, baixo o disfrace dunha nova narración distópica, en aparencia caótica, que vai de atrás a adiante sen cesar


Imaxinen que un volcán do Atlántico entra en erupción e provoca un desastre de tal magnitude que a vida, tal e como a coñecemos, cambia de vez. Imaxinen tamén que, nun tempo relativamente próximo, esas dúbidas e incertezas que albergamos sobre a manipulación xenética, a alta tecnificación e os avances médicos nas mans dunha oligarquía que só mira polo proveito propio precisa potenciar unha carreira consumista sen límites. Imaxinen un mundo en ruínas, o resultado dun experimento sen control, poboado por un náufrago, un supervivente dun cataclismo provocado por unha praga mortífera calculada. Este, dalgún xeito, é o deseño do que parte Oryx e Crake, de Margaret Atwood. Ese supervivente é quen nos conduce polo mundo en que vive rexido pola lei da supervivencia e pola bagaxe dos seus recordos. Dese pasado, desas areas movedizas das que é incapaz de saír, é de onde nace o discurso de Jimmy, tamén chamado Home das neves: un novo Ulises sen posibilidade de retornar a ningures, que camiña co peso das cicatrices ao seu lombo e que resulta operativo para revelar as claves do totalitarismo, de todos os totalitarismos. Mais Jimmy conta tamén todo aquilo que ten que ver coa súa propia vida antes e despois da catástrofe, isto é, fálanos desa figura distante do pai, desas incógnitas e enigmas que simboliza unha nai atormentada que foxe da casa, desa sociedade que vixía cada paso que dá, fortemente elitista e que fai da marxinación e dos privilexios a súa norma de conduta e que potencia a aparición de animais transxénicos, de bioformas como son porcuínos, lobáns, linchos ou mofaches, mais, sobre todo, cóntanos quen son Oryx e Crake: unha moza -a primeira- da que se namora e un amigo, o segundo, na realidade o seu único amigo, responsable da creación de seres manipulados xeneticamente, os crakers, moi semellantes a nós, con comportamentos inspirados no mundo da bioloxía pero incapaces de reaccionar, se se quere, criticamente. A narradora canadense constrúe un discurso irónico, ás veces satírico, onde por veces brilla un formidable rexistro lírico.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Tags
Comentarios

Margaret Atwood, a raíña da distopía