Despois do croissant, séntanos no diván

Ursula Heinze escrebe unha crónica reveladora e luminosa

.

Ler esta novela da narradora, poeta e tradutora chamada Úrsula Heinze, de tan importante como inxustamente recoñecido currículo literario, resulta a todas luces unha verdadeira regalía e as razóns son varias. E talvez non sexa menor a de robustecer a recuperación para a prosa dunha voz que entendo moi precisa e dona dun pulso propio como xa testemuñou esa recente crónica tan reveladora e luminosa que foi ... E os domingos, un croissant (2015).

Nesta ocasión, abeirada ao xénero novelístico, Heinze tripa os camiños das alteracións psicosomáticas producidas pola depresión e faino mercé á reprodución dos diálogos que manteñen, por un lado, Sally McMahon, unha paciente obstinada, dolorida polo baleiro emocional que sente e refuxiada no relato salvífico dalgunhas experiencias das viaxes que realizara por motivos literarios, e o doutor Arne: un profesional remiso a implicarse dun xeito máis afectivo coa paciente..., todo isto ao longo de vinte sesións terapéuticas espazadas por dous anos. O punto de vista de Sally é o que goberna a proposta a través dun recurso intelixente e rendible literariamente como é o de levantar acta das conversas terapéuticas ao tempo que reproduce con naturalidade todo aquilo que ela pensa e sente, en ocasións con algunhas pingas de sarcasmo. Quen se achegue a este libro, así pois, advertirá como se revelan claves que van alén das esperables solucións farmacolóxicas e que percorren asuntos como a incomunicación, a vellez, a necesidade do agarimo físico e do amor, a sexualidade e a atracción física... asemade verase involucrado nun rodopío, no medio e medio dunha tensión crecente que enguedella a paciente e o doutor nas lameiras da decepción ou frustración e a esperanza, no litixios, debates e polémicas que abalan sempre entre o que significan os sentimentos e a razón en continua dialéctica. Sally afirma que segue escribindo e publicando e que agarda o silencio da crítica. Esa Sally construída cos vimbios da ficción, talvez só nisto, poida que estea errada: Pon un psiquiatra... é unha novela valente, orixinal, intensa e moi ben escrita.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Despois do croissant, séntanos no diván