María Solar embárcase na expedición Balmis

RAMÓN NICOLÁS

FUGAS

María Solar detectou sagazmente que había un relato dalgún xeito xa contado pero que cumpría volver relatalo con outra perspectiva

17 feb 2017 . Actualizado a las 06:10 h.

E así fixo, ao meu ver, con fortuna ao achegarse a ese capítulo histórico que se centra nos pasos previos á saída, desde o porto da Coruña, da expedición a América que, en tempos de Carlos IV e da man do doutor alacantino Balmis, se organizou cuns nenos orfos seleccionados dos hospicios coruñés e compostelán para levaren unha vacina, brazo a brazo coma se fose unha cadea humana, para loitar contra un dos males máis terribles da época, intra e extrapeninsularmente, como foi a varíola.

Ben sabido é o papel salientable que neste asunto protagonizaron tanto o devandito doutor Balmis como a reitora do hospicio coruñés, Isabel Zendal: ambos os dous aparecen retratados, paréceme, con fidelidade histórica, solvencia e seguridade; sobre todo o personaxe feminino en quen se repara tanto nas dificultades que debeu arrostrar por ser muller como no seu carácter decidido, xeneroso e afouto. Talvez menor atención gozaran ata o de agora o doutor betanceiro Antonio Posse Roybanes e o conxunto de nenos orfos, maioritariamente coruñeses, que aseguraron ao cabo o éxito da empresa.

Solar devólvelle o xusto protagonismo a un e outros, sobre todo a estes últimos abandonados a unha institución que gozaba de escasos recursos nunha época que socialmente toleraba e amparaba tanta miseria material e moral.