«É unha gran axuda cando o público sabe facer o seu traballo»

Oito primeiras espadas do teatro galego e o traballo de Candido Pazó avalan a obra coproducida polo festival carballés que se poderá ver hoxe e mañá en primicia na capital bergantiñá


O autor, actor e director Cándido Pazó tende pontes entre Irlanda e Galicia na súa adaptación da obra de Martin McDonagh O Tolleito de Inishmaan, montaxe que xunta no escenario a Evaristo Calvo, Ana Santos, Ricardo de Barreiro, María Roja, Luís Iglesia, Santi Romay, Marcos Pereiro e Susana Dans.

-¿Supón moita responsabilidade atreverse cunha montaxe desta envergadura?

-En termos empresarias supón a responsabilidade de ter un número grande de traballadores aos que hai que pagarlle. Iso fai que as funcións teñan un caché maior e como normalmente as institucións públicas, que son as que adoitan contratar, tardan en pagar a empresa debe adiantar cantidades e iso pode facer que a economía nalgúns momentos se tambalee. É un risco que quixemos asumir, pero quixémolo asumir con garantías. E as garantías foron buscar á mellor xente. Hai moita outra xente moi boa, pero estes son os apropiados e os que queríamos para este espectáculo.

-¿Como axudaron as similitudes entre o texto orixinal e Galicia á hora de adaptalo?

-A obra é próxima en argumentos, en tratamento de personaxes, en situacións, pero en canto á construción lingüística non deixa de ser un inglés peculiar e hai que ter moito coidado coas traducións. Non se trata só de facer que o que alí está se entenda aquí; senón de facer que o que alí está se sinta aquí e sexa fluído. Por iso moitas veces hai que deconstruír O material e reexpresalo para que sexa fresco, dúctil, directo... Para que non pase como coas versións dobradas que vemos na tele, que están ben, pero que son un pouco asépticas. E non chega con que eu faga ese traballo, senón que é preciso que os actores sexan galegofalantes e galegovivintes, que teñan unha lingua fresca, viva e potente.

-¿Como se afrontan as xornadas previas a unha estrea?

-Estamos agora perfeccionando e retocando cousas, pero cando fixemos o pase previo da semana pasada na Illa da Arousa o público presenciou un espectáculo listo para ser presentado. Non digo que nos sobre o tempo, pero organizándose, facendo unha boa programación e con sete horas de ensaio diario, dá tempo nun mes e medio. Dá tempo para acertar, pero non para enganarse; e moitas veces as grandes obras nacen tamén de poder enganarse, de buscar, de perderse e reencontrarse.

-¿Estrear en Carballo é como xogar na casa?

-Si porque a maior parte do equipo está relacionada con este lugar ou coa bisbarra, porque eu son Xograr de Outono... Pero máis importante que todo iso é o feito de que é un lugar onde hai hábito, onde o espectador está construído e é crítico, e iso non o hai en tantos lugares. Carballo é un sitio exemplar de como se creou un hábito, de que hai uns espectadores que son teatrais e iso é unha gran axuda porque ti tes que facer o teu traballo pero xa sabes que o público sabe facer o seu. Atopar un público maduro, que vai desfrutar, pero que vai ser crítico é unha gran axuda para unha compañía.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

«É unha gran axuda cando o público sabe facer o seu traballo»