Adiós a un grande del cine: Muere el actor Sean Connery a los 90 años

«Vivo da literatura porque como avogada morría de fame» 

Un día preguntoulle á súa nai se non lle chamaba a atención que cando era nena pasara horas e horas no seu cuarto lendo e enchendo cadernos. A resposta materna foi que si, que non lles parecía moi normal, «pero pensamos que xa se che pasaría». Ledicia Costas (Vigo, 1979), que ri lembrando a resposta, non  perdeu a súa paixón pola literatura. Ao contrario, foi medrando con ela


«Síntome poeta con alma de equilibrista, porque recito nos lugares máis propicios á caída: no autobús, no supermercado, nos bares, en tendas de conxelados... E debe ser por iso que formo parte do colectivo Poetas da Hostia». Este é un anaco da autobiografía de Ledicia Costas, aínda que hai sitios aos que non é tan doado levar a lírica: «Nun mercado de Vigo non nos deixaron entrar a recitar e iso que era un 24 de Nadal e explicamos que íamos agasallar poesía, levabamos guitarras e poemas». O garda de seguridade non lles deixou entrar, algo que a escritora lembra cun sorriso.

-Os seus últimos libros, a novela Recinto Gris e os relatos de Un animal chamado Néboa, publicados por Xerais, están ambientados na Segunda Guerra Mundial. Por que?

-Lin moitas cousas desa guerra, documenteime moito, é un tema do que son unha apaixonada. Observei que non había libros para a rapazada sobre o holocausto e escribín Recinto gris, unha distopía, un mundo gobernado por lobos. Hai moitas cousas sobre a guerra civil pero non sobre a guerra mundial.

-Un animal chamado Néboa está tendo moi boas críticas, non?

-Si, a acollida está sendo boa e estou contenta. Hai que seguir o pulso da xente.

-É o seu primeiro libro digamos que para adultos?

-É o primeiro que me publican de relatos para adultos pero teño moitos relatos, no disco duro do ordenador.

-Terá feita unha copia...

-Agora si, despois de levar algún susto que outro e de perder algúns textos. Agora saíron estes relatos e no futuro sairán outros.

-E que vai pasar coa súa literatura infantil e xuvenil, a súa poesía?

-Intento organizarme. Teño moita produción en infantil e xuvenil. Vai saír unha precuela de Escarlatina, a cociñeira defunta, que me está acaparando a meirande parte do meu tempo. Vaise titular Esmeraldina. A primeira defunta (Xerais). Escarlatina é unha nena que está morta, e estaba buscándolle un nome para cando estaba viva, e resulta que moita xente preguntaba por Esmeraldina en lugar de Escarlatina, así que dese xeito axudáronme a atopar o nome. En resumo, que hai que traballar moito para vivir da literatura.

-Vive da literatura?

-Bueno, non é unha cousa que conte moito, pero levo tres anos vivindo da literatura porque como avogada morría da fame. Así que decidín investir todo o meu tempo na literatura. Fago ao revés de moitos outros que traballan noutra cousa e no tempo libre escriben. Eu no tempo libre saio a respirar e por iso teño unha produción tan grande, porque paso moito tempo.

-Dálle moitas voltas á escrita, a unha idea?

-Cando escribo son moi obsesiva. É algo que teño que recoñecer, sen pudor.

-Ten algunha receita para chegar aos lectores?

-Aquí non hai receitas; ese é un invento que non funciona. Eu en realidade escribo o que me gustaría ler e escribo con toda a paixón, con toda a cabeza, con todos os meus sentidos.

-Ten axuda das musas ou non se leva con elas? 

-Iso das musas é unha historia que nos contaron cando éramos novos, un conto chino. Creo no traballo, horas e horas sentada diante do ordenador, non sempre escribindo, porque moito tempo estás pensando... Creo no currar.

-Faltan lectores?

-Eu fago a lectura en positivo: temos unha rede de profesionais que se implican a tope: clubs de lectura, profesores, bibliotecas... Na literatura infantil e xuvenil está entrando un grupo moi amplo de lectores que logo van ir por si mesmos a buscar libros galegos. 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos

«Vivo da literatura porque como avogada morría de fame»