«Somos vella escola, os anos pasan»

Ruxe-Ruxe están en forma. Documental á calor dos vinte anos da banda e novo disco na rúa, o décimo, «Un mundo perfecto». Máis optimista, abonda con ollar a foto promocional e ese sospeitoso parecido cun Gaiás en demolición para collerlle tamén o punto canalla


Vituco Neira pon voz a Ruxe-Ruxe dende que, hai xa vinte anos, a banda entrou por primeira vez no local de ensaio.

-Sempre Adiante. Bo título para un documental.

-Estreouse o sábado no Principal de Compostela e para nós foi un momento moi especial. Jairo Iglesias quedou un par de anos con nós e estivo en todos lados. Nos concertos, nos ensaios, no estudo de gravación, de festival en festival, coma un máis da banda. Contou a película á súa bola, con total liberdade, e fixo un documental que dende o punto de vista da factura é espectacular.

-O disco tamén soa potente, aínda que distinto ao anterior, Némesis.

-Aquel foi un traballo concibido coma unha ópera rock. A historia dunha persoa atrapada pola crise, contada en 22 cancións, camiño da destrución. Este disco dálle a volta a Némesis. É un traballo optimista, que leva a crer nesa idea de que dende a individualidade e as pequenas cousas podes erguerte á mañá e pelexar polos teus soños.

-Ben se ve que nas fotos saídes cun mazo e esa especie de Cidade da Cultura derrubada de fondo...

-As fotos de Isidro Cea si teñen ese punto canalla, un pouco gamberro. Pero fíxate que case empregamos a mesma sesión fotográfica para os dous discos. Incluso a nivel gráfico e de deseño existe unha similitude. Aínda que dende un punto de vista completamente diferente funciona unha liña de continuidade.

-Do último disco que un quita dise normalmente que é o máis maduro. ¿É así?

-Cando me preguntan que mudou en todo este tempo eu diría que nos desprendemos de prexuízos a medida que nos facemos vellos. Perdes o medo a falar dos teus estados de ánimo, cousas íntimas que non me atrevería a gravar hai vinte anos. Ao mesmo tempo este disco tamén me parece o máis próximo ao punk adolescente, a ese rollo dos grupos de punk californiano. Así que cada un que quite a súa idea.

-¿E logo? Vella escola, ¿non?

-Esa canción fala de algo importante para o grupo, a amizade. Unha conversa nunha taberna da Zona Vella de Santiago. A miña favorita. Non sei se é bo ou malo, pero somos vella escola; os anos pasan.

Cangas. Local Social de Vilariño. 20 de xuño

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos

«Somos vella escola, os anos pasan»