«A periferia fana os que senten que viven nela»

Defende a necesidade de poñer Santiago no mapa facendo cousas nel; e lembra unha zona vella chea de nenos


santiago / La Voz

Músico, compositor, pianista, e un dos grandes do jazz. Abe Rábade ben podería ser ademais escritor -xenes non lle faltan- ou mesmo pedagogo por esa capacidade de interesar ao ouvinte, ao alumno. Naceu no hospital da Esperanza hai 36 anos pero é un veciño da zona vella, da que pouco escapou na súa vida. Fillo de Xesús Rábade e Helena Villar, ambos escritores, pasou da Virxe da Cerca á rúa Xazmíns, onde se criou. De pequeno ten unha lembranza moi nítida do casco histórico, «recordo unha zona vella chea de nenos».

Da man da súa nai, el e máis a súa irmá, a tamén escritora María do Cebreiro, estudaron no López Ferreiro e no Pío XII. Cambiaron de centro porque a súa nai os levaba a onde ela traballaba. De ambos, e máis do instituto Rosalía de Castro despois, ten bos recordos, «a escola pública é un modelo que hai que potenciar e mellorar, non como se fai agora, que está mermando tendenciosamente», explica. Desde neno lembra nas aulas «convivir na diversidade, e por iso a reivindico, porque creo nos valores da convivencia e da multiculturalidade». A pública, a que está no centro e na periferia e non escolle aos alumnos, «a escola pública xógase o tipo en barrios malos, porque a privada xa non está aí», di.

Aínda que todos se decantaron profesionalmente pola literatura, sempre houbo música na casa, así que o deste pianista non colleu por sorpresa a ninguén. O seu avó materno era músico de vocación e xastre de profesión, e mesmo seu pai sempre tivo bo ouvido e sentido do ritmo.

Comezou con bo pe no Conservatorio Histórico de Santiago co método Kódaly que lle ensinaba a súa profesora Sally, pero despois a formación demasiado regrada a piques estivo de custarlle a vocación, «un neno ten que aprender a partir dos xogos, non lle podes mandar a un neno solfexar sen cantar as notas». No 86 marchou para o centro Estudio Escola de Música, no que estudaba solfexo con táboas de jazz... E aí mudou a historia. E máis mudou aos 15 anos, cando marchou a Austria para participar a través da escola nun encontro anual de centros de jazz, ao que acudiu como alumno. «A maioría tiñan vinte e tantos anos, eu tiña quince e aquilo impactoume. Á volta tomei xa conciencia de a onde me podía levar o camiño rigoroso da música».

Con 17 anos chegou a Boston. So. «Recordo ese momento de cruzar o charco, e a sensación non de medo, senón de que nos acontecementos centrais da vida un está so, e ten que facelo so, e non fai frío». Non fixo frío, foron catro anos nos que aprendeu que nas rúas había homeless -sen teito-, e que a convivencia coa diversidade é boa, xa que o 40 % eran estranxeiros. «A miña concepción do outro e da diversidade se acabou de conformar aí». Da escola lembra especialmente a Joanne Brackeen, profesora de piano, e a Greg Hopkins, de composición. E como non aos padriños da súa graduación: David Bowie e Wayne Shorter.

Ao rematar os estudos volveu tres meses a Boston, pero a balanza inclinouse finalmente por Santiago. «Xusto comezou a abrirse a posibilidade de desenvolver a miña carreira aquí». Quedou segundo no concurso internacional de grupos de jazz de Guetxo, acadou o premio Tete Montoliú ao pianista revelación en España, e decidiu facer jazz desde Santiago, pese a que «Galicia institucionalmente fixo moi pouco por min». «A periferia fana os que senten que viven na periferia. Teño a máis terme quedado aquí. Os lugares póñense no mapa facendo cousas relevantes neses lugares».

Proxectos non lle faltan. Profesor na Escola Superior de Música e Artes do Espectáculo de Porto e no Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra, acaba de editar VerSons co Abe Rábade Trío, prepara para a Rhapsody in Blue de Gershwin e traballa nun proxecto para arranxar a música do seu trío a un contexto sinfónico. O jazz ten futuro desde Santiago.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

«A periferia fana os que senten que viven nela»