«A gaita tenme dado moitas alegrías e levoume polo mundo»

Alexandre Cadarso firma a súa biografía persoal e musical


Santiago / la voz

Botou a gaita ao lombo aos catorce anos e xa non a deixou, foron o un para o outro. Juan Bello Mallou (Casas Novas, Santiago, 1925) é, por dereito propio, protagonista do libro que sobre a súa persoa e sobre a súa música presentou onte no pazo de Fonseca Alexandre Cadarso Suárez. «É un dos últimos gaiteiros que viviu a música tradicional como un feito natural -di o autor-, integrado na sociedade e que se facía pasar seguindo a cadea da transmisión oral».

-¿Como se atoparon a gaita e máis vostede?

-A afección chegoume de escoitar a un gaiteiro de aquí, das Casas Novas, ao que chamaban Pedrouso. E tamén polo meu tío, que era gaiteiro. Pero de profesión principal, eu era albanel.

-Nunha man a paleta e na outra o punteiro...

-Teño levado a radio para o choio para escoitar a misa do Padre Feijoo en galego. Desde ben neno, eu era escoitar unha gaita e ía alá onde soase.

-¿Bota de menos tocar?

-Agora si. Desde que me fixeron unha biopsia xa non podo soprar. Pero a gaita tenme dado moitas satisfaccións, percorrín moitos países, tres continentes: Europa, América e África.

-¿Cantos anos botou en Cantigas e Agarimos?

-Uns 55. Foi onde realmente aprendín música, antes medía mal as pezas. Viña Ricardo, que era clarinete na Banda Municipal, a ensinarnos a desenvolver as partituras.

-Porque vostede era gaiteiro de oído, logo...

-Así era. E para facer anotacións debuxaba un pentagrama á miña maneira, pintaba o Do abaixo de todo e, a partir del, poñía o resto das notas. Servíame para me guiar.

-¿A primeira gaita?

-Mercoulla miña nai a un tío meu, ao que chamaban Mera, era de Guadalupe. Era unha gaita de buxo de Carril vello, de Ramón, o pai de Basilio. Teño catro gaitas, algunhas de Seivane.

-Hai bos gaiteiros hoxe, moitos medios, bos mestres tamén e mellores instrumentos...

-Si que hai, si. Non é como era antes, que se vivía moi mal. Pero cando ías polas aldeas e chegaba o gaiteiro, a xente vibraba e dicía: «¡Xa chegaron os músicos!». Eramos os músicos.

juan bello mallou gaiteiro das casas novas

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

«A gaita tenme dado moitas alegrías e levoume polo mundo»