«Seguro que me deixei dominar pola parafernalia institucional»

Dóelle o «divorcio» entre os partidos e os cidadáns, especialmente o do PSdeG


«Sempre vivín a política con paixón e entrega, pero non de maneira profesionalizada. E iso permitiume sempre ter a sensación de que a miña vida era unha viaxe de ida e volta». Emilio Pérez Touriño (A Coruña, 1948), expresidente da Xunta, di que nestes últimos catro anos recuperou o gusto polas cousas pequenas. E que cando un fai iso dáse conta do que valen as cousas cotiás, o sabor da xente.

-Tivo tempo de escribir un libro. ¿Como terapia?

-Catrocentas setenta páxinas dedicadas, probablemente, a cicatrizar feridas. E a compartir cos cidadáns e a explicar, sobre todo coa maioría social que nos votou cando perdemos as eleccións, por que terminamos por perder o Goberno. Necesitaba ese exercicio de cura e tamén era un compromiso e unha obriga.

-Dicíame alguén que os ex presidentes sempre son figuras difíciles de recolocar...

-Posiblemente o sexan para os demais. Eu non o vivo como unha complicación; agora, entendo que para a vida institucional e política pode ser que non estea moi claro o que pode facer ou deixar de facer un ex presidente. Persoalmente penso que é máis sinxelo: eu entendo que esta tarefa de colaborar e aportar o teu coñecemento do goberno a un consello como o Consultivo é un bo labor. Eu autoimpúxenme incompatibilidade de facto, só farei aquilo co que me sinto compatible: a miña profesión na Universidade e escribir libros. Non estou no mercado.

-Tamén pasaron catro anos para o PSdeG, e non se ve o ceo aberto, máis ben todo o contrario...

-Vexo tanto ao PSdeG como ao PSOE como un círculo pechado, afastado dos cidadáns, un círculo de profesionais do aparato dedicado ao seu. E cada vez máis desconectados da realidade social e da necesidade dun profundo cambio social e político. Iso faille dano á dereita, pero destrúe literalmente a esquerda e a socialdemocracia. Nin temos proxecto, nin proposta, nin idea, nin liderado. Levamos tres ou catro anos falando só do noso. Hai que refundar e renovar o proxecto político, esa é a tarefa.

-¿Vostede chegou tamén a perder o contacto coa xente? Critícaselle un certo endeusamento, sábeo...

-Sufrín moito esa crítica, si. Que estaba alá arriba, en Monte Pío... Dixéronse moitas cousas. Pero quen sementa ventos recolle tempestades, e iso está a pasar agora. Seguro que me deixei dominar pola parafernalia do aparato institucional que me rodeaba, que se escolta, que se coche oficial, que se a rixidez presidencial... seguro que si. E un aprende. Se tivese outra vida ou outra lexislatura, estou convencido de que hai moitas cousas que non faría igual. Pero sempre concibín a política como un exercicio de apertura e tratei sempre de abrir o partido. Un partido non é propiedade privada do seu aparato.

-Nestes catro anos ¿recuperou amigos?

-O exercicio da política non deixa moitos amigos. E deixas algúns polo camiño, podo entendelo: xente que, ao mellor, agardaba de ti outro comportamento, que tiña outras expectativas. Pero recuperei a outros que deixara de ver.

-¿O retorno é imposible?

-Non me gusta o termo imposible. Pero si puxen punto final.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

«Seguro que me deixei dominar pola parafernalia institucional»