O segredo do caldo do Porto do Cabo, que facía revivir aos romeiros que ían a San Andrés: «Hai que poñerlle cariño»

A. CUBA VALDOVIÑO / LA VOZ

VALDOVIÑO

As caldupeiras levaron esta tradición ao Museo do Pobo Galego, este martes, na presentación do Festival Atlántico

01 jul 2026 . Actualizado a las 05:00 h.

Unha cousa é o caldo galego, que cadaquén cociña como aprendeu de nais e avoas, e outra o caldo que elaboran as caldupeiras do Porto do Cabo. Eva Fernández Fonticoba, Ángeles Rey Margarita, Pilar Carpente Filgueiras, Nuria Pita Lage e Antonia Martínez Díaz continúan co legado centenario das mulleres desta aldea que pertence a tres concellos: Valdoviño, Cedeira e Cerdido. Andan entre os 50 e tantos e os 60 e pico, e retomaron hai uns anos, cando se creou a asociación de veciños, a tradición de facer o caldo para alimentar aos romeiros que ían rumbo a San Andrés de Teixido, neste cruce de camiños con destino ao santuario.

<span lang= gl >Eva, unha das caldupeiras do século XXI no Porto do Cabo, cortando patacas, este martes na Casa do Morcego</span>
Eva, unha das caldupeiras do século XXI no Porto do Cabo, cortando patacas, este martes na Casa do Morcego I. F.

«As caldupeiras eran mulleres que lles vendían cuncas de caldo aos romeiros, aquí era onde facían a última noite antes de chegar a San Andrés. O Camiño serviu de motor económico porque pasaba moita xente, sobre todo en setembro, xa que o día 8 é a festa de San Andrés e tamén aquí facían a Festa dos Romeiros (da Virxe da Cucaina). As mulleres, que sempre temos que aguzar o enxeño para sacar adiante ás familias, obtiñan un rendemento coa venda de caldo, froita, bolas de azucre, café, empanada...», relata Antonia, que fala por boca de Matilde Bereijo, que era a veciña máis vella do lugar cando ela recalou no Porto do Cabo.

«Xa hai que morreu, fora falar con ela e contáramo», explica. A Eva tamén lle transmitiu súa avoa os recordos de cando era nena e pasaban os camiñantes, e a maneira de cociñar este prato: «Dicía que o caldo era a raíz do corpo [...] e que esmagaban o unto nunha tixela, cando estaba xa cocido, para aproveitar a graxa e volver botala ao caldo». Onte pelou e cortou os case quince quilos de patacas que empregaron para preparar unha enorme pota de caldo de grelos, un manxar que degustaron no Museo do Pobo Galego os asistentes á presentación do Festival Atlántico, co que xa colaboraron o ano pasado nun acto en San Andrés.

A fórmula do caldo do Porto do Cabo? «Unto, imprescindible, canto máis natural mellor, patacas, fabas, verdura e carne de porco salgada...», enumeran. Pero, e o segredo? «Será a auga... e poñerlle cariño», apunta Eva.