Un banco con vistas

O trío The Funamviolistas desenvolveu con humor e virtuosismo o seu repertorio no teatro Jofre


En Loiba (Ortigueira) din que está o mellor banco do mundo, non pola súa feitura, senón polas súas vistas: os acantilados, a entrada da ría e os cabos de Ortegal e Estaca de Bares en cada un dos extremos. Unha postal de abrupta beleza, que obriga a facer cola para sentarse.

Na parroquia de Cedeira (Redondela), o ano pasado apareceu -e coa mesma, desapareceu hai uns días- un pequeno banco, que poñía a ponte de Rande aos pés, a illa de San Simón á dereita; Vigo, o Morrazo e as Illas Cíes á esquerda. Imaxe de extraordinaria beleza, cunha ben visible intervención humana.

Un banco e un farol foi toda a escenografía que houbo no escenario do Teatro Jofre o pasado sábado para acoller a The Funamviolistas, un trío musical composto por: Ana Hernández ao violín, licenciada no Conservatorio Superior de Sevilla e graduada en música antiga e violín barroco no de Madrid, intérprete en orquestras como a Joven Nacional de España ou de Extremadura; Mayte Olmedilla á viola, fixo os seus estudios superiores de música en Sevilla e posgraduados en Salzburgo e Viena, xirou coa formación francesa Orchestre des Jeunes de la Mediterranée, participou en concertos de Estrella Morente, Ainhoa Arteta ou Franco Batiatto e aínda lle quedou tempo para facer Filosofía e Arte dramática en Madrid e Lila Horovitz ao contrabaixo, compositora arxentina, especializada en música popular e tango, actuou nos principais festivais do xénero; as súas composicións foron interpretadas por Gary Karr ou Irena Olkiewicz e ten editado un traballo discográfico.

Esta escolma curricular dá a medida da solvencia das intérpretes e produtoras do espectáculo -que arrancou grazas a un crowdfunding con 113 mecenas-, pero hai que engadir a colaboración necesaria na dirección de Rafael Ruíz, director da RESAD de Madrid e a mestría na distribución de Elena Carrascal.

A peza está vertebrada nunha historia ao xeito aristotélico (presentación, nó e desenlace); tres mulleres son despedidas (algo moi actual) e atópanse nun banco, alí quedan e comezan un relato en común con todas as súas diferenzas e complicidades, o final é feliz.

Unha trama ben sinxela; estruturada coma un concerto, cun repertorio moi accesible e recoñecible (Vivaldi, Bizet, Piazzola, Pavone e bandas sonoras) e desenvolvida con virtuosismo, na música, no canto e no xesto -sen necesidade de diálogos- e con moito humor. Unha fórmula de achegar a música dun xeito sólido e lúdico, dista moito da interpretación dos clásicos con cabriolas e saltos da rá. Os conflitos, as inquedanzas e os bos momentos fíanse cun oportuno tema musical arranxado para a ocasión. Destacar unha chiscádela á televisión no que o «zapeo» ilústrase coa alternancia de sintonías de programas históricos e unha sincopada carreira de motos ou un paso de danza en «puntas» ao ritmo do delicioso tema central da película «Desexando Amar».

Dende o escenario as artistas viron un público -plural en idades e condición- satisfeito que aplaudiu con ganas. Se isto é o que se atopan ao remate de cada función está claro que elas están sentadas no banco coas mellores vistas do mundo.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ferrol

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos

Un banco con vistas