Rosana Rodiles, profesora: «Xubílome tras 38 anos de traballo, só quero estar coa familia e ollar ao ceo»

Tanto entusiasmo amosou Rosana Rodiles (Ferrol, 1966) durante os seus 38 anos de profesora, que pola súa xubilación xa leva tres festas de despedida. A primeira foi unha pequena celebración das familias do colexio CEIP de Pazos-Mestre García Niebla, que ata lle achegaron un pexegueiro; a segunda co alumnado e a terceira unha gran comida no asador Gavia. Agora toca descansar... e sobre todo vivir.

—Xubílase con 60 anos.

—O último día de traballo, o 9 de xaneiro cando foi o meu cumpreanos, fixemos unha saída ao mercado da Magdalena e ao ultramarinos El Rápido. O dono Emilio Castro ten 84 anos e segue en activo, xa me daba vergoña decirlle que me xubilo a esta idade. En Nadal as familias me fixeron unha despedida con moito cariño, o 9 tiven un paseíllo co corredor cheo de nenos e profes. Foi o máis emotivo que vivín nestes 21 anos no centro de Pazos. E a sorpresa rematou o sábado cando as miñas fillas me levaron a comer ao Gavia e alí había 60 persoas, unha preciosidade e un bombazo. Agasalláronme cun cadro e unha pandeireta de Leandro Lamas, e cunha zoca co nome do cole.

—Chorou moito?

—E que eu choro por deporte (risas). Sempre tiven unha comunicación directa coas familias e nenos, para estar nun centro de infantil e primaria hai que ter vocación. No recordo pesan máis os moitos momentos felices que os baixos.

—Como foron estes anos?

—Estudei Maxisterio na Coruña e aprobei a oposición en 1989, pero xa antes levaba dous anos no colexio concertado Ludy. Rulei por coles de toda a provincia, desde Fisterra a O Barqueiro. Ao CEIP de Pazos cheguei en 2004, onde fun titora de quinto e sexto de primaria, directora nos últimos anos (agás no presente curso) e encargada da biblioteca.

—Especial paixón amosa por esa biblioteca.

—Como encargada foron os anos máis bonitos, onde grazas a un gran equipo fixemos un traballo moi creativo. Porque esta profesión ten moitas horas de desgaste e de traballo nas casas, pero tamén permite a creatividade sobre todo cando atopas a xente que se emociona cos proxectos marabillosos. O colexio vive agora momentos doces en comparación con épocas complicadas, porque foi un centro bastante castigado.

—Por que di o de castigado?

—Porque pouco a pouco se foi quedando sen alumnado. Recordo que o pico máis baixo foi de 49 alumnos no ano 2011 e agora temos 110. Con tal de ter unidades separadas e recursos humanos todo vai ben. Desde hai pouco por fin están os cursos separados por clases, porque chegou a haber grupos mixtos. Temos 16 docentes e o orientador compartido con San Xoán de Filgueira, e agardamos que a administración autonómica envíe profesorado definitivo para unha maior estabilidade.

—Cal foi o segredo para duplicar alumnos?

—Tanto o equipo docente como o non docente (incluíndo conserxe e comedor) fixeron unha gran aposta polo centro, abrimos as portas ás familias, cambiamos a liña pedagóxica e unhas familias chamaron a outras mesmo doutros concellos. Non queremos roubar alumnado a ninguén e os públicos temos que apoiarnos. Pero amosamos o traballo nas redes, entramos nos programas que podemos, apostamos por levantar o colexio e saiu ben. Defendemos o ensino en galego, que non todos os centros se caracterizan por iso en Ferrol, e tentamos axudar ás familias máis desfavorecidas.

—E houbo moita integración.

—No seu día houbo unha porcentaxe moi alta de nenos de etnia xitana pero agora non. E faise unha gran integración con familias doutros países. Somos unha gran familia e gústanos facer celebracións, como a Festa dos Cen Días.

—Que relación tivo coa música e a escritura?

—Vivín os anos de Cantareliña como espectadora, no Manuel Masdías encargueime un tempo do coro Ledicia saíndo ao estranxeiro. E escribín libros de texto.

—E agora que fará?

—Quero estar coa familia, porque aínda que entraba cantando de alegría no cole roubeilles moitas horas ás miñas dúas fillas. E tamén quero viaxar, estar na miña casiña con horta, ler, debuxar e ollar ao ceo con tranquilidade.

---

---

---