No barco dos soños sombríos

FERROL CIUDAD

Adrian Gonzalez

02 abr 2023 . Actualizado a las 05:00 h.

Namentres soñamos navegamos no barco sombrío da noite. Entre raros soños e pesadelos, prezados compañeiros, remamos e batuxamos no escuro mar da nosa vellez. Non sei se vos pasa ou non a vós, pero no transcurso dos meus soños, que duran uns vinte segundos, resoan murmurios de regatos, mais só vexo un: o regueiro da nosa aldea, que percorre dos pés até a cabeza o mapa da nosa infancia. Pero hai algo máis. Nese período de tempo tan curto, fai uns cantos días, entresoños albisquei unha bandada de luminosos paxaros que se pousaba sobre as puntas dos espesos xuncos que se estenden polo esteiro do río Coroño, na beira do monte Beta. E na escena seguinte, atopábame no corredor dunha relucente residencia para anciáns, onde tropezaba con ruínas humanas que se derrubaban silenciosamente segundo ía avanzando. E ao mesmo tempo chegaban aos meus oídos lamentos que xurdían do fondo dos nosos cuartos.

Noutra xornada nocturna, segundo recollen as páxinas do diario que levo puntualmente, soñei que camiñabamos pola zona máis elevada dun val, coma se estivésemos cerca de Moimenta, ao lado do cruce da estrada para o Iroite. Aló enriba escoitábanse xemidos de voces e o refungar do vento entre os piñeiros e os eucaliptos. Nos prados máis altos das ladeiras medraba unha herba suave e brillante. Era nos últimos días do mes tres. E entón decatámonos de que, á nosa idade, xa non posuíamos enerxía para ascender até o cumio, aló onde aniñan as aves rapaces e os lobos se agochan entre moreas de penedos, que adornan aquelas indómitas paraxes, mentres agardan pola escuridade para visitar o gando adormecido nas amplas chairas da serra.

Noutro semisoño, lembraba que na escola, nin na de Pisajuevos, nin na de Jeremías, nin na de don Eduardo, nos tiñan falado de que non nos preocupásemos por nada, que gozásemos do pouco que había a cada intre, de que amásemos a calma e a liberdade (termo deostado naqueles nosos días infantís) da nosa humilde e insignificante existencia… E todo isto, tardamos moitos anos en escoitalo por vez primeira. Daquela, entre nós, os estoicos e epicúreos non tiñan predicamento algún. Mágoa. Mais se algún mestre ou mestra ousase pronunciar tales cousas diante nosa, tampouco lles fariamos caso algún.

Na derradeira escena doutro entresoño vía que estabamos tombados entre a herba cos ollos e as orellas ben abertas. Aínda que había que estar alerta, aspirabamos o perfume que expelía a terra tralos días de choiva pasados e purificaba os nosos pulmóns. Ficabamos pasmados diante da vida despreocupada que levaban os paxaros, e mesmo do silencio dos solitarios penedos, e da desbordante alegría e bulicio dos pardais pelexando por un oco dentro da follaxe do freixo que había na esquina dun campo baldío. E permaneciamos calados e case sen respirar, cando desde aló enriba observabamos columnas verticais de fume, que saían das chemineas das casas do val e ascendían cara ao ceo pondo unha nota de serenidade no aire húmido do atardecer.

E era nese preciso instante cando espertaba e, de súpeto, decatábame de que a vencida luz da tarde caía sobre as nosas cabezas, e mentres tanto no fondo da ría avanzaban racús empurrados polas velas negras da noite, golpeadas por un vento sombrío. E aínda que o ton é triste, non vos inquietedes, vellos compañeiros! Só son soños. Ou mellor vagos recordos de soños que, como nos repetían unha e outra vez, nos nosos afastados días escolares, nada significan, nada son. E aínda que só son soños ou pesadelos, nós non estamos seguros de que non nos digan ou que non signifiquen algo, algo máis ca nada, como se acostuma a dicir.