Cantiga de berce no cuartel

Rodri Garcia DECOTÍO

FERROL CIUDAD

07 mar 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Aquela noite de verán Sabina podería estar cantando «nos dieron las diez...» Pero aínda non empezara cos seus «ripios» [Carlos Oroza dixit] e andaba polo soto daquel bar, La Mandrágora, con Pongamos que hablo de Madrid. No cuartel de instrución de Ferrol soaba Pink Floyd e o seu muro. Un cento de mozos vestidos de mariñeiros falaban nun sollado antes de ir durmir. O sono viña imposto polo silencio militar. As voces sempre se mesturaban coa música de algúns radiocasetes.

José de Corme chegaba, as veces, con un cargamento de calimochos e falaba en galego cos vascos. «¡Non te entenden!», dicíanlle. O señor José de Corme, así se presentaba, so falaba galego. Os vascos, que cando saían do cuartel tiñan unha ikastola para estudar éuscaro, facían o posible para entendelo e rir xuntos. Ningún día faltaron as gargalladas. A lingua nunca é unha barreira. Parece que xa Carlos III contoulle, por carta, ao seu fillo, Felipe II, que el falaba en latín con Deus, en francés coas mulleres, en español cos homes e en alemán cos cabalos. Magoa que non tivera vacas, rubia galega a poder ser, para falar con elas en galego.

Volvendo a aquela noite, como pano de fondo empezou a oirse unha cantiga de berce. «Durme meu neno, durme, sen máis pranto, que o tempo de chorare vai pasando...». Non era doado escoitar aquela música no cuartel. «¿Podes darlle voz?», pideu alguén. E a voz de Tereixa Novo escoitouse limpa, doce e fonda: «Mira a lingua que falo, despreciada, / por ser língua de probes, língua escrava / son o orgullo que temos…». Un grupo de mozos escoitaban curiosos, algún emocionado: «Durme meu neno, durme, niste colo, / que esta terra de escravos non ten odio. / Ten séculos de espranza, agardada, / que pon hoxe nos fillos que amamanta». Aquela noite a Cantiga de berce de Fuxan os Ventos pasou por enriba do muro de Pink Floyd.