«Frank». Conto triste de Nadal


Os historiadores ferroláns trataron en excelentes traballos do grande valor estratéxico que a cidade tivo na Segunda Guerra Mundial, como base de reparacións e repostaxe dos barcos alemáns; e, en consecuencia, da importancia que os dous bandos deron aos servizos de espionaxe. Hai quince anos, Enrique Barrera identificou ao enxeñeiro Alexander Brendel como máximo responsable da intelixencia nazi e ao vicecónsul inglés William Gray da británica. Brendel tiña tantos axentes como colaboradores subornados; pero Gray, con moitos menos, contou con xente ligada á guerrilla, que no amencer do 22 de xuño de 1943 provocou a explosión do polvorín militar de Caranza, cun estrondo tan enorme, que fixo crer á poboación nun ataque dos aliados.

Porén ningún dos historiadores atopou a menor referencia a Frank, o alemán; home de ampla cultura e aspecto bohemio, cordial e simpatiquísimo, que xa pasara en Ferrol a Guerra Civil e tiña múltiples quereres. Debía de ser espía en nómina porque non traballaba e pasaba a mañá esvacoado nos sofás do Casino e as tardes bebendo cuncas de ribeiro e papando percebes, chocos e polbo cunha panda de amigos ferroláns nos bares A Jovita e Casa Mauricio. Tamén servía de guía e intérprete ás tripulacións dos buques alemáns en reparación, con celebrados itinerarios gastronómicos pola cidade.

Nos últimos meses da guerra, a Frank debeu de acabárselle o choio de espía porque empezou a dar clases de alemán a domicilio para seguir pimplando ribeiro e papando percebes cos amigos; e cando Alemaña se rendeu e a Comisión Aliada de Control se fixo cargo dos barcos alemáns en Ferrol, Frank exerceu por última vez de guía e intérprete nunha experiencia propia do cine de Berlanga. O 22 de xullo de 1945 unha corbeta inglesa chegou a Ferrol para tomar posesión do petroleiro Max Albrecht, que desde 1939 repostara combustible aos submarinos U-boot, as unidades máis efectivas da armada alemana; e levar presos aos membros da tripulación. Naqueles días de obrigada convivencia entre vencedores e vencidos, cos odios a flor de pel, Frank superou coa súa simpatía os receos dos mariños ingleses e levounos a coñecer a cidade, comer queixo de San Simón con pan de boroa e beber ribeiro. Despois conseguiu levar xuntos a ingleses e alemáns; e tan ben fixo de intermediario pacificador, que os inimigos pasaron días en leda camaradería, que culminou na excursión conxunta á Fervenza, en bicicleta ata Xubia e a pé deica o río, cargados de empanadas, sardiñas e viño. No Belelle bañáronse como a nai os trouxo ao mundo e despois de ben comer e ben beber fixeron a viaxe de volta a pé, tirando das bicis; abrazados uns a outros, cantando himnos ingleses e alemáns.

Cando os mariños ingleses levaron aos seus amigos alemáns presos a Inglaterra, Frank ficou en Ferrol, quen sabe por que. Pasaron os meses e unha noite próxima ás festas de Nadal, aquel home correctísimo, cos pantalóns máis frouxos e a gabardina máis raída, camiñou cara o sentinela do Goberno Militar, que lle deu o alto tres veces e viuse na obriga de disparar, con resultado de morte.

Os taburetes de Frank na Jovita e Casa Mauricio estiveron baleiros moito tempo e os amigos ferroláns paparon por el moitos percebes e moitas cuncas de «Pericocho».

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ferrol

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
45 votos
Comentarios

«Frank». Conto triste de Nadal