«Estaba desexando volver á poesía, reencontrarme de novo cos versos»

Despois dun longo silencio creativo, a poeta traballa agora intensamente nun novo libro


Ferrol / la voz

Medos Romero (Somede, As Pontes de García Rodríguez, 1959), autora de libros como Lenzo das madrugadas, A seitura dos tristes e O pozo da ferida, é unha poeta dunha fondura, dunha intensidade lírica, dunha riqueza expresiva e dunha autoesixencia que brillan, con luz propia, nas letras do noso tempo. E á vez é, tamén, unha narradora dotada dunha intensa e singularísima voz, capaz de camiñar, a través das sombras, polos máis ocultos sendeiros da corazón. O seu consciente -e irreductible- afastamento diso que se deu en chamar o mundo literario fai que a súa obra non sexa demasiado coñecida fóra dos círculos dos afeccionados á mellor literatura. E iso que posúe galardóns coma o que leva o nome de González Garcés. Pero esa é unha cuestión que non parece preocuparlle nin moito nin pouco. En realidade, parece non preocuparlle nada.

-O seu mundo é outro, evidentemente. E tamén as fontes das que beben os seus libros. Uns libros nos que a memoria non deixa de estar moi presente...

-Beberemos sempre das fontes da memoria, e da súa pegada nun mundo rico en soños. Eu cheguei á literatura partindo dese mundo, dun mundo no que a imaxinación era moi importante. En canto á poesía, eu creo sobre todo na que se asenta na propia vida. Esa é a poesía que eu quero, non a que ao fin acaba por ser unha pose e nada máis. A min gústame a entrega. Como me gustan as cousas que fan que a vida vaia mellou, ou alomenos o mellor posible. Creo que o corazón e a cabeza teñen que camiñar da man. Como creo que hai que buscar a beleza. Para min, a mellor poesía é a que camiña na procura do sublime.

-Estivo moito tempo sen escribir...

-Sí, é certo. Botei moito tempo sen escribir, pero estaba desexando volver á poesía, reencontrarme de novo cos versos. Pasei por momentos moi duros, por eses momentos durísimos que hai nas vidas todas, e daquela non era o momento de escribir, senón de dedicarse por enteiro ao que máis importa: ás persoas.Pero agora, como digo, volveu o momento de escribir, e estou traballando nun novo libro.

-¿Un ibro de versos?

-Si, nun libro de versos. Sinto que aínda que puidese tamén seguir coa narrativa, o meu verdadeiro camiño é a poesía. Sinto que os versos son a maneira na que me quero expresar na escrita. Percibo iso máis que nunca.

-¿O paso do tempo cambiou a súa visión do mundo?

-Creo que si. Quero vivir para o presente, non para o futuro. E menos aínda para o pasado, porque o pasado é un lugar ao que nunca vou poder volver. A lembranza das cousas queridas que se perderon e da xente que marchou sempre me acompaña e me vai acompañar, pero sei que todo iso foise. Eu hoxe quero, máis que nunca, vivir.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ferrol

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos

«Estaba desexando volver á poesía, reencontrarme de novo cos versos»