Medos Romero: «Este tempo de pandemia tería que facernos pensar máis nas nosas vidas»

Ramón Loureiro Calvo
ramón loureiro FERROL / LA VOZ

FERROL

JOSE PARDO

«Non podemos continuar así, estamos destrozando a natureza», di a escritora

23 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Medos Romero (Somede, As Pontes, 1959), enfermeira de profesión e unha das grandes voces da literatura galega contemporánea, saca á luz estes días, da man da editorial Medulia, Hortensia. Un poemario que é, esencialmente, unha reivindicación da memoria de súa nai. «Este libro é, por riba de calquera outra cousa -di Medos-, un canto de amor inmenso. Unha homenaxe ás mulleres da Terra»

-¿Como naceron estes poemas?

-Pois precisamente cando eu perdo a miña nai. Entón e cando decido escribir este poemario. Un poemario que é un libro de amor e de dor, ao mesmo tempo.

-E un libro, tamén, no que están de novo moitos dos temas centrais da súa poesía. Entre eles, o mundo rural como raíz de vida...

-Si, claro, pero tamén teño que dicir que aquí non hai un canto á realidade rural vista como algo bucólico e idealizado, senón unha mirada moi distinta. Eu falo da Terra no sentido máis alto do termo. E falo do que a Terra foi e segue sendo para min. Eu sei de ónde veño. Por iso sinto unha dor tan fonda cando vexo queimar os montes, ou cando vexo abandonar as aldeas. Unha aldea abandonada é un drama, é a morte dun mundo que estamos deixando perder. Este tempo de pandemia tería que facernos pensar máis nas nosas vidas.

-¿En que aspectos das nosas vidas deberiamos pensar máis do que o facemos?

-Nos que atinxen ao feito mesmo de existir. Non podemos continuar así, estamos destrozando a natureza. Parecemos esquecer que a natureza é a que nos alimenta. Temos que cambiar de rumbo. Somos unha especie animal que destrúe o ecosistema.

-A súa infancia en Somede foi un tempo dunha relación coa natureza moi diferente....

-¡Por suposto! E repito que non estou idealizando o mundo rural, senón reivindicando a súa verdadeira esencia. Neste poemario eu falo dese mundo, falo das mulleres dese mundo e falo, ensencialmente, de miña nai, subliñando que as raíces nos dignifican, e que todos precisamos un lugar ao que poder retornar. O amor e o respecto ao medio natural fannos máis humanos.

-¿Que sente, despois de ter rematado o libro?

-Pois sinto que é un libro que me habita. Un libro no que está a muller que mo deu todo: unha muller traballadora, firme, sacrificada, tenra, chea de dozura...

-¿Houbo un mundo mellor que este mundo?

-Por suposto que si. Houbo un mundo infinitamente mellor. Un mundo que, a poucos anos que pasen, acabará desaparecendo para sempre, e iso será un drama irreparable. A min sorpréndeme que a xente non se decate de que a natureza nos está dicindo que non podemos seguir así. ¿E sabes que me entristece moito, tamén?

-Dígame.

-Que cando habitabamos aquel mundo eramos felices... pero non o sabiamos. Sabémolo agora. Mais, a pesar de todo, non somos capaces de tomar conciencia de que imos cara ao abismo.

«Chorei moito mentres escribía estes poemas, foi un proceso moi doloroso», di a autora

La Voz

«Necesitaba facer este libro en memoria de miña nai. Era algo que precisaba. E fíxeno -di Medos Romero- todo o ben que souben facelo. Tan ben como ela merecía. Pero chorei moito mentres escribía estes poemas, foi un proceso moi doloroso para min. Foi algo tremendo. Rematei completamente exhausta».

-Na súa condición de profesional da sanidade, ¿como está vivindo vostede esta pandemia?

-Con moito sufrimento. Traballas nunhas condicións moi difíciles. E hai miles, e miles e miles de mortos. É terrible. Aterrorízanme a soidade e a miseria que o coronavirus trouxo consigo. Unha miseria e unha soidade que ás veces fan aparecer o peor do ser humano. As persoas somos capaces do mellor, pero a miúdo tamén nos podemos acabar comportando dun xeito moi insolidario. A min, por exemplo, sorpréndeme que tanta xente acabase vendo como normales cousas tremendas. Por exemplo, que tantos anciáns morresen completamente sós.

Seguir leyendo