Dous profesores


Cando no ano 1962 cheguei á Oficina Técnica de Maquinaria, en Bazán, os compañeiros máis veteranos aínda falaban eloxiosamente de Carlos Beceiro, un deliñante con responsabilidades de mando, que había tempo marchara a Madrid, para traballar en Xerencia. Moito despois oinlle falar a Xesús Alonso Montero do profesor Carlos Beceiro Rodriguez, catedrático do Instituto Zorrilla, de Valladolid, un dos grandes especialistas na obra de Antonio Machado, e ata lin o libro Antonio Machado, poeta de Castilla, da súa autoría, sen imaxinar que o Carlos Beceiro deliñante e o catedrático de literatura eran a mesma persoa. Foi Miguel Carlos Vidal quen mo deu a saber, recentemente.

Carlos Beceiro coñeceu a Manolita Pita Andrade, unha rapaza coruñesa que viña con frecuencia á casa das tías en Xoane, onde a sorprendeu o Alzamento e quedou tempo abondo para que entre os dous agromase unha relación amorosa que culminaría no matrimonio. Manolita estudiaba Filosofía e Letras en Compostela, e Carlos Beceiro decidiu licenciarse tamén, mentres exercía de deliñante. Non marchou a Xerencia para medrar profesionalmente en Madrid, senón para facer o doutorado.

Durante varios anos o matrimonio deu clases en institutos de varias cidades, sen coincidir en ningunha. Do 56 ao 65 Beceiro estivo en Soria e afondou na obra de Machado, ata se convertir en referente obrigado dos estudiosos da segunda etapa do poeta, coa paisaxe como protagonista. Por fin a parella chegou ao instituto mixto de Valladolid, onde os dous deixaron gratísimo recordo como docentes e como animadores culturais.

Carlos Beceiro morreu no 2003, con 81 anos, e Manolita no 2011, con 93.

Cando en Ferrol falamos dun matemático, todos pensamos en Honorato, o propietario e director da Academia Jorge Juan, que preparou a centos de mozos para o ingreso na Mariña de Guerra e na Mercante, e que aínda hoxe, con 90 anos, xoga polas noites co cálculo infinitesimal e resolve problemas de enxeñería coa fórmula do prismatoide. Pero ferrolán e gran matemático foi tamén José Ramón Caruncho Castro, fillo do señor Caruncho, o xefe da imprenta de Bazán, que se licenciou en Compostela e rematou a súa vida de docente na Universidade de Murcia.

José Ramón Caruncho foi un home especial: baixiño, timidísimo, solitario, alleo a calquera formalismo ou ambición, ata o punto de non plantexarse sequera facer oposicións a cátedras, porque lle preocupaba máis saber e saber facer que ser; pero profundo coñecedor de moitas outras materias, como a literatura clásica, a filosofía, o cine ou a ópera.

De Santiago marchou a Madrid para dar clases na Autónoma e participar como experto na edición dos libros Anzola Caruncho, de matemáticas. Despois, no 1981, chegou á Universidade de Murcia, onde foi titular de Álxebra, e se converteu no profesor máis querido e valorado polos alumnos e compañeiros de Facultade, que o recoñecen como o mellor docente e mestre.

Hai tempo houbera que facerlle un trasplante de figado, e ao cumprir 65 anos, a pouca saúde obrigouno a xubilarse. A Universidade fíxolle unha homenaxe, e Caruncho presentouse con camiseta de manga corta e cor verde pistacho, pero a ninguén lle estrañou. Morreu pouco despois, en abril deste ano. Deixaba numerosos libros que levan anos utilizándose en universidades de toda España.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ferrol

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos

Dous profesores