Raquel Souto: «Aquí necesitamos paz, ata agora saltábase por todo e era terrible»

María Hermida
María Hermida RIBEIRA / LA VOZ

ECONOMÍA

Raquel Souto, armadora y patrona
Raquel Souto, armadora y patrona

«O anterior patrón nin sequera me deu persoalmente as chaves», lamenta

09 ago 2014 . Actualizado a las 07:00 h.

Hai mans que falan por si soas. As de Raquel Souto, que acaba de tomar posesión como nova patroa maior de Cabo de Cruz (Boiro), son desas. Ten unhas mans duras, curtidas no mar, nas que incluso hai un pequeno vulto que, recoñece ela mesma, xa debería ter mirado. Véndoas, non fai falta que ela dea demasiadas explicacións dos anos que leva agarrando o raño para buscar ameixa nas praias da ría de Arousa. Foi durante bastante tempo a única mariscadora a flote da confraría. E agora converteuse na primeira muller que dirixe o pósito. Se se tratara dunha confraría ao uso, probablemente, repararíamos so nesa cuestión. Pero Cabo de Cruz non é un sitio calquera. Souto, que ten trinta anos e nunca antes estivera na directiva dunha entidade mariñeira, colleu as rendas dun dos pósitos máis convulsos de Galicia, así que a conversa empeza por aí.

-Formaba parte, aínda que non en primeira liña, do sector crítico. As urnas apoiárona e acaba de converterse en patroa maior de Cabo. ¿Como lle vai?

-Pois aínda estou aterrando. O bo é que me atopei con que todo o mundo quere axudarme, colaborar comigo, tanto os mariscadores como o persoal da entidade. Aquí, de momento, somos unha piña, e oxalá que dure. Porque só se estamos unidos, como estivemos no sector crítico, sairemos adiante na confraría. Polo de agora estou moi ilusionada.