«Os de arriba cóbrense moi ben»

Di que algo non vai ben cando a arbitraxe chega antes a quen máis ten


O colectivo é tan amplo e o problema tan gordo que a prensa tivo que inventar a palabra preferentista. Xesús Domínguez Domínguez (O Grove, 1965), voceiro dos afectados en Santiago, fixo sen querer un máster de economía para defender os aforros dos seus pais. A súa loita é a de milleiros de persoas en España.

-¿Como é que aínda hai xente que se acaba de dar conta de que ten preferentes?

-Hoxe mesmo [polo venres] recibimos chamadas. Nas entidades dedicáronse a tranquilizar aos clientes pero a información non foi fluída. E estes días, como están a chamar un a un para o canxe obrigatorio do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (Frob), é cando a xente se entera.

-¿Persoas maiores todas?

-Tamén hai menores de idade, contas de nenos que, non se sabe como, acaban en preferentes ou subordinadas. E só había dúas maneiras de facelo: ou enganando ou collendo directamente o depósito.

-Pero había quen sabía de sobra onde metía os cartos...

-Os que o sabían, que eran un 5 % dos afectados, xa deron orde de venda hai varios anos, cando recibiron información de que a cousa non ía ben. Os que quedaron foron os pequenos aforradores.

-Falamos de produtos financeiros legais vendidos a xente para a que non foran deseñados, ¿non é?

-Eran produtos destinados a Administracións públicas, fondos de inversión e inversores profesionais. Como non eran atractivos para eses colectivos, houbo ordes en todas as entidades de ir colocándoos a pequenos aforradores. O tabaco tamén é legal, pero non se lles pode vender a menores.

-¿A arbitraxe funciona?

-Os afectados con cantidades máis pequenas aínda non foron convocados hoxe. Penso que algo se estaba a facer mal cando xente con varios centos de miles de euros foi á arbitraxe ao primeiro de todo. A arbitraxe vendeuse como a gran solución e, un ano despois, o oitenta por cento dos afectados nin foron chamados.

-¿Habería que sacar a conclusión de que, cos cartos, non hai que fiarse nin da nai de un?

-Como que temos afectados que foron os pais, os irmáns os fillos ou os tíos de directores e traballadores de entidades que lles venderon as preferentes, que non deixaban de obedecer ordes e cumprir obxectivos. Incluso algúns deles mercaron preferentes porque confiaron neses grandes directivos que, agora, marchan con indemnizacións millonarias por fundir as caixas de aforro. E ninguén está pagando por iso: os que están arriba cóbrense moi ben.

-¿Os seus pais dormen?

-Porque os fillos asumimos a loita e somos nós os que non o facemos. Pero hai moita xente pasándoo mal, tomando tranquilizantes: diso non se fala.

nacho.miras@lavoz.es

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos

«Os de arriba cóbrense moi ben»