«Serei bombeiro ata o xuízo final, tiven a sorte de facer o que me gusta»

Carlos Santos hoxe sae da que será a súa derradeira garda empezando a súa xubilación


Lalín / la Voz

O parque intercomarcal de Bombeiros Deza- Tabeirós-Terra de Montes abriu as súas portas fai máis de dúas décadas. Case 22 estivo Carlos Santos Rivadulla traballando nel de bombeiro. Onte foi a súa derradeira garda. Hoxe ás 9.00 horas sae de traballar e porá fin a súa vida laboral para iniciar unha nova etapa, a da xubilación que inicia con 60 anos e xa 43 cotizados á Seguridade Social. Nado na parroquia de Dombodán, en Arzúa, vive en Vila de Cruces onde casou ós 22 anos.

-Costa deixalo, que vai a botar de menos?

-Os compañeiros, sobre todo. Eu son fillo único e aquí atopeime unha segunda familia con momentos bos, e algúns un pouco tensos nalgún momento determinado, como pasa en calquera familia, pero alá onde estean eles, aínda que non sexa fisicamente, estarei eu. Un é bombeiro sempre. Eu deixarei de exercer a profesión pero serei bombeiro ata o día do xuízo final. Tiven a gran sorte de poder traballar no que gustou. Agora tócame outra etapa, pero o principio vaime a custar moito adaptarme.

-Antes de ser bombeiro onde traballou?

-Estiven catro anos en outras tantas campañas de forestal. Son mecánico de profesión e estiven como responsable de taller no da miña muller.

-Como foi o de facerse bombeiro?

-Formei parte de Protección Civil de Vila de Cruces como voluntario ocasional algún fin de semana, porque non me podía permitir o luxo de dedicarlle máis tempo. Eu era voluntario en sábado ou domingo cando había algunha cousa gorda e empezoume a gustar ese tema. Logo estiven catro anos de forestal. O primeiro ano como condutor de camión, o segundo e o terceiro como capataz dunha cuadrilla e o cuarto ano xa era eu o responsable da coordinación dos dous retés que había en Vila de Cruces e facía de capataz. E cando tiña que librar o condutor, porque había un so, conducía eu. Era un traballo que me gustaba, xa me estaba preparando para isto e quería vivir esa experiencia. Foi algo que me valeu de moito. Polo menos para perder ese medo inicial que lle tes a un incendio grande, aínda que non ten nada que ver un forestal con un estrutural pero vaste curtindo.

-No parque se buscaba xente que tamén aportara diferentes perfís profesionais, un deles era o de mecánico

-Si, os que viñan de fora a opositar lles chamaba moito a atención, pero co tempo vin que era importante. En momentos puntuais xogas con vantaxe e es capaz de xenerar iniciativas en determinadas cousas. Nun incendio nunha casa en Noiteboa ou Fin de Año, xa non me lembro, grazas a ter coñecementos de electricidade, puidemos deixar a casa con luz despois dun incendio na campá extractora. Unha vez nunha intervención reparei a fuga de freo nun camión cunha moeda de dez céntimos e unhas ferramentas. Si solucionas o problema, é importante.

-Aínda que agora está de excedencia e traballando de bombeiro en Lugo chegou a traballar co seu fillo uns anos?

-Eu casei moi novo, con 22 anos. Alberto é fillo único pero o non ter tantos anos de diferenza entre el e eu, disfrutei moito con el e todas as vivencias que levamos compartido, iso non hai cartos que o pague. Corremos en rallys, xogamos o fútbol, participamos en carreiras populares, en medias maratóns. A maioría dos pais agora non son pais, son avós.

-En tantos anos que foi o que máis lle impactou?

-Houbo moitos momentos malos. O primeiro accidente gordo do parque foi un accidente en Matalobos dunha familia que ía nun Dyan 6. Meteuse debaixo dun tráiler e morreron os tres. O pasamos moi mal. Lembro moitos. Fun a apagar un lume nun coche, non aparecía un rapaz, fun a meter a man por detrás e toquei o cranio. En Ponte Taboada houbo un choque entre dous vehículos, a culpa non foi do pai, foi do outro, e morreu un neno. Meu fillo tiña daquela 12 anos e estaba comigo un da primeira promoción que tiña un neno de 11 anos, o neno que morreu tiña once anos. A mín. impactoume moitísimo. Unha vez fun a sacar a unha señora a Rodeiro que se cortara as venas e se tirara ao río.... vimos de todo.

-¿A actuación máis rara ou sorprendente?

-Canto tivemos que rescatar un faisán dun carballo, ou ir a sacar un teléfono móbil dun pozo artesán de 14 metros.

-Rescates de animais tamén os houbo curiosos

-Dalgunha vaca. Unha vez atopamos unha vaca nadando no purín e estivemos facendo o John Wayne dúas horas ata que acertamos a pórlle o lazo e puidemos sacala. A min no parque chamábanme cenizo porque sempre eran gardas de moitas intervencións, estiven en case todas as gordas que houbo. Teño anécdotas para escribir un libro.

-Qué se valora máis?

-Eu débome ao contribuínte e a actitude non se negocia. Moitas veces a xente nos recibe a pedradas porque chegas tarde, e por moi rápido que vaia hai unha distancia, pero hai xente que despois de actuar quédalle media casa, e abrazarte dándoche as grazas. A maior satisfacción é ver que podes facer algo pola xente, que podes axudar.

«Agora podereille dedicarlle máis tempo a Dolores e a Esclavitud»

Confesa que «vaime custar adaptarme, pero a ver si o vamos levando» e non sabe si se fará sen traballar. Para el a familia é o primeiro e Carlos Santos e alégralle por seus pais «que son maiores e hai que coidalos». É un home activo e asegura que é un apaixonado do deporte. Relata que «agora podeille dedicar máis tempo a miña paixón que son Dolores e Esclavitud». Elas non son ni a súa muller nin a súa filla nin sequera son humanas. Son os nomes cos que bautizou a súas dúas bicicletas. Dolores e «a bici de estrada e Esclavitud a de montaña». Carlos chega a xubilación nunha envexable forma física currada coa práctica do deporte que xa practicaba todos os días no traballo e que non deixará. Explica que «si a saúde mo permite pretendo reservarlle polo menos tres días a semana e dúas ou tres horas». O tempo libre que gañará agora llo dedicará ao deporte e a familia e a espera de que «meu fillo Alberto e Montse teñan un despiste un día e me fagan avó que xa o vexo un pouco crú». Outra das súas afeccións e a cociña. Di que non se lle da mal e «non me da medo ningún prato». Igual fai unha torta de limón que unhas chulas e dáselle ben «os arroces, as carnes, o arroz e as tortillas». Lle ensinou a súa nai «e con 14, 15 anos empecei a facer cousas simples», conta.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Serei bombeiro ata o xuízo final, tiven a sorte de facer o que me gusta»