x. f.
redacción / la voz

Ana Cabaleiro (Silleda, 1974) foi premiada co García Barros de novela pola súa obra As Ramonas, na que unha fotógrafa de vodas busca transcender na súa vida a través da arte.

-¿Como nace esta primeira novela?

-Eu viña doutros formatos, sobre todo do relato, e quería experimentar outras cousas. Nesta historia quería abordar a sociedade actual, a que temos no noso país. A maioría da xente naceu en aldeas ou ten parte dos seus devanceiros no medio rural, e de aí vén esa tensión que hai hoxe entre o lugar do que procedemos e todas as aspiracións que temos. Somos unha sociedade que quere ser cosmopolita. A protagonista é unha fotógrafa que quere triunfar no mundo artístico. Ela nace e ten toda a vinculación persoal e familiar nunha aldea do interior de Galiza e ten que xogar con todo o que implica que lle fagan ver que vive nunha periferia, e que todo o seu traballo se desenvolve aí. Toda a historia se move na tensión permanente. Cada capítulo ocorre dentro dun coche diferente. A protagonista perde os puntos do carné no primeiro capítulo e ten que ser transportada para traballar, para ir comer o domingo á casa da súa avoa... Toda a historia son loitas continuas, dende diferentes puntos de vista.

-¿Cal é o papel da muller na historia?

-Eu reivindico outra forma de contar o papel da muller na literatura. O que quería era poñer en valor e retratar á muller actual como é, sen poñer exemplos de como ten que ser. Todas as mulleres que aparecen na novela teñen un rol que podemos encontrar na nosa vida: unha avoa, unha nai, unha fotógrafa, unha taxista, unha concelleira... Prefiro o material da realidade, é algo que me pasa cando leo, que me gustan os personaxes nos que me podo reflectir. Aos que lles vexo as miserias, e aínda que non me guste o personaxe, vexo algo tan real e tan do noso mundo que me acaba gustando. O meu ideal é conseguir personaxes que poidan amosar todas as súas caras. Gústame traballar co mundo que me toca vivir e cos seus cambios. Escollín conscientemente non disfrazar as penurias que vivimos as mulleres e poñelas enriba do papel.

-¿Como ve a súa carreira como escritora?

-Vivir da creación literaria en galego sería algo absolutamente precario, mesmo imposible. A parte económica do premio dignifica un pouco a creación. Para min o premio supón un aval de calidade, xa que o xurado está composto por xente con certo prestixio e con capacidade de valoración. É un aval ao teu traballo dende a propia profesión. Emocionalmente é algo que me dá moito pulo para continuar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Tags
Comentarios

«Gústame traballar co mundo que me toca vivir»