«A venda de produtos cárnicos diminuíu un 50 % coa pandemia»

A pesar da situación a súa produción expándese por Galicia, toda España e Francia


lalín / la voz

Esther Fernández Taboada (Anzo, Lalín) non é carniceira por casualidade. A súa nenez estivo enchoupada do cheiro do afumado dos chourizos, lacóns e cachuchas ao volver da escola. Seus pais xa eran carniceiros, e aí comezou a súa relación coa que sería despois a súa profesión.

-Que lembra da carnicería de seus pais?

-Meus pais, Manuel e Rosa, coñecidos como os carniceiros de Anzo cebaban alá polos anos 50 uns porcos na casa, outros mercábanos xa cebados, e logo ían ás feiras a vender a carne. Levaban unhas cestas grandes coas viandas na liña que había naqueles tempos e os seus destinos eran as feiras de Silleda, Vila de Cruces, Bandeira e Lalín. Botaban o día polo camiño, toda a xornada na feira; marchaban de noite e volvían de noite. Cando eu nacín recordo que xa viña algunha xente mercar carne á casa, pero a maior venda facíana nas feiras ás que ían. Lembro, con especial afecto, o feito de que meus pais sempre entraban na miña habitación independentemente da hora que fora... E tamén traíanme plátanos que era o que máis me gustaba (risas)... Eu son a máis pequena de tres irmáns...

-O proceso da matanza ao completo non ten entón ningún segredo?

-(Sorriso). Penso que non. Sempre estiven metida no tema da carnicería. Claro que na época de meus pais remexíase a zorza a man e iso daba moito traballo... O que non me acordo é de velos picar a carne a man... Bueno antes de meterme de cheo nisto fun á escola, ao instituto e logo enfermei e a raíz diso comecei a traballar na casa. Posteriormente casei con Manuel Toimil que era ferreiro; nada que ver con este sector (risas), aínda que despois pasou a ser e segue sendo un piar fundamental da empresa. Acabou por deixar o seu oficio para dedicarse a isto.

-Foron seus pais quenes abriron Carnicería Anzo?

-Eles foron os que a montaron nos comezos dos anos 80, e eu viñen para aquí para facerme cargo dela. Os anos pasaron e sigo aquí no mesmo sitio en que naceu, na Rúa da Ponte. O que cambiou foi que antigamente a elaboración dos embutidos facíase na planta baixa da carnicería e posteriormente no ano 1997 mercamos unha parcela no Polígono Lalín 2000 e uns catro anos despois cambiámonos, e instalamos alí a fábrica.

-Unha fin de semana como esta e a anterior deberían de ser de moita venda en calquera carnicería, cal é a realidade?

-A realidade? Que se compra menos carne cada día! A venda de produtos cárnicos diminuíu un 50 % tranquilamente con esta pandemia. E non é que nos afecte só o feito de que a hostalaría manteña un peche, é que a xente o pouco que merca é para dous, tres ou como moito para catro polas restricións. Antes un cliente pedía carne de churrasco para 15 e facía un cocido para 20... Claro que seguimos comendo e mercando pero mírase moito máis o que se compra. Afortunadamente o noso mercado é máis amplo, non se queda só aquí, senón que temos clientela por toda Galicia, por España e mesmo fóra.

-Cales son eses mercados?

-O galego está repartido por toda a xeografía, a nivel nacional temos clientes en Madrid, Xaén, Xerez, Alacante, Andorra e mandamos tamén pedidos para Francia.

-Contan cunha ampla rede de vendedores-repartidores para facer chegar a mercadoría a varios destinos.

-Así é. Traballamos e subministramos os nosos produtos por toda a comarca e os nosos vendedores-repartidores son os que se encargan de levar a mercadoría a Pontevedra, Santiago, Lugo, Ourense e A Coruña.

«O segredo dun bo chourizo é que sexa 100 % natural; que leve só magro, allo, sal e pimentón»

En función das zonas ás que se destinen os produtos de Cárnicas Anzo así será o afumado e secado que se lle dará ás viandas, explica Esther Fernández.

-Non é comparable o que poden pedir aquí que en Santiago, por exemplo. Nesta zona o cliente pide cada vez máis que a carne estea afumada, pero que tampouco pique na lingua. O afumado, dende o meu punto de vista, dálle unha bonita cor á carne, pero os veciños de Santiago queren as viandas moi pouco curadas e nada de fume. En Compostela temos unha carnicería e a clientela non quere carne afumada. Nas Rías Baixas tampouco a queren afumada... Hai preferencias para todo, e para a carne tamén (risas).

-Con que leña realizan o afumado?

-Carballo, sempre. É a mellor leña para facer un axeitado afumado e non lle dá sabor á carne que é o que se busca.

-Se lle pregunto polo produto estrela da carnicería?

-O chourizo. Tamén o salchichón pequeno, que se vende en grande cantidade. Logo hai unha importante demanda de lacón, panceta, a cacheira; que é de tempada e que se vende de setembro ata o mes de maio, e despois un pouco de todo.

-E o segredo para que os chourizos de Carnicería Anzo teñan tanto éxito?

-O segredo dun bo chourizo, e deste que elaboramos nós, é que sexa 100 % natural; que leve só magro, allo, sal e pimentón e nada máis.

-Como ve o futuro deste sector que tan ben coñece?

-Temos que ser optimistas e mirar o futuro con certo grao de esperanza. A situación irá mellorando. Nós agora mesmo temos capacidade para ampliar o negocio pero apostamos por ser cautos, e imos esperar un chisco ata ollar unha melloría que seguro que chegará.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«A venda de produtos cárnicos diminuíu un 50 % coa pandemia»