«Coñezo todas as casas e ata o último recuncho do municipio»

A ligazón profesional de Plácido Rozas co Concello de Lalín acaba de rematar despois de case 37 anos de servizo

.

Chegou o momento da xubilación para un dos lalinenses máis coñecidos pola veciñanza: o inspector xefe de obras do Concello de Lalín Plácido Rozas López, que atesoura case 37 anos de traballo «aínda que no concello levaba 44 anos», puntualiza.

-A explicación hai que buscala no feito de que meu pai era porteiro no concello, en época do alcalde Licho, e eu comía sempre alí o bocadillo.

-Antes de inspector xefe de obras foi policía local.

-Entrei ao mesmo tempo que Victorino Fernández no ano 1981, e de vello estaban Mariño, Barreira, Luciano e Fondevila. Non había nada. Nin recursos nin coñecementos. Íamos a pe, non tiñamos oficina, nin teléfono, nin coche... Regulabamos o tráfico nos cruces e os estacionamentos nalgunhas rúas, como a Principal, que eran rotatorios cada quince días. Posteriormente puxéronse semáforos na Areal e no Kilómetro 0 e eramos os encargados de poñelos a funcionar. A partir de aí cada dez anos fun ascendendo ata chegar a inspector xefe de obras.

-Profesionalmente quería ser policía local?

-Fixen maxisterio e ao suspender as oposicións optei por presentarme a todo o que saíra. Convocaron oposicións de varrendeiro ás que me presentei dúas veces; por certo que eramos só 4 opositores, había de ser hoxe xa verías canta xente! Logo finalmente saquei a praza de Policía Local. Non tiñamos medios e escasos coñecementos pero estábase ben, non tiven que marchar do municipio e incluso daquelas non se patrullaba de noite. O alcalde Cuíña foi quen o implantou paulatinamente.

-Lalín era un pobo tranquilo?

-Érao. A nós tíñannos menos medo que a Garda Civil. Digamos que eramos de terceira división. Non faciamos atestados pero estabamos aí para todo o que precisaran os veciños. Foi unha etapa dura pola falta de recursos. Eu lémbrome ir a Pontevedra á librería Seoane a mercar libros sobre policía local e lelos no coche.

-Faltaba formación?

-Moita. Os primeiros cursos formativos chegaron da man da Policía Nacional e foron en Vigo. Alí fun ao igual que a Asturias, Madrid... e sempre pagándoos do meu peto. Eu só quería saber, ter seguridade, saber actuar e facer axeitadamente unha notificación.

-Como se produce o cambio de Policía Local a inspector de obras?

-Mariño era o encargado dos tributos no concello, que naquela tamén se cobraba polos letreiros, e no momento en que faleceu pensaron en min por ser unha persoa con perfil de pacífico e negociador. Foi unha etapa de éxito na que me esforcei por mellorar e na que levei dúas vidas paralelas: o traballo no concello e a música que sempre foi e é a miña paixón.

-O mellor e o peor da praza?

-O mellor foi o poder evolucionar e o contacto coa xente que sempre foi moi san e o máis doloroso ter que denunciar. Foron miles de quilómetros percorridos ao longo destes anos. Cando se implantou o tributo do lixo fun casa por casa. Coñézoas todas e ata o último recuncho do municipio. Creo que falei con todas as xentes de Lalín, polo menos os máis vellos, xa que seguro que nalgún momento estiven na súa casa; ou nos petitorios das festas, da Feira do Cocido, algunha notificación...

-A que vai dedicar agora o seu tempo?

-Vou tocar a gaita. A música lévoa dentro dende neno. Eu só quería ter un grupo de gaiteiros e téñoo... Certo que me lembrarei do traballo que me axudou a consolidar a miña personalidade e do contacto coa xente que son os vixiantes do que fas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

«Coñezo todas as casas e ata o último recuncho do municipio»