«O gusto polo rock vénme do meu pai, que mo poñía sendo unha nena»

Encandeou ao público no novidoso concerto de As Dores, do que se segue falando


lalín / la voz

Quería ser arqueóloga por aquelo da curiosidade que sentía, sendo unha cativa, por todo. A súa infancia decorreu buscándolle unha finalidade ás cousas e, finalmente, aquel primixenio interese pola arqueoloxía derivaría en estudar farmacia. Pero á lalinense Sandra Fondevila Estévez sempre lle tirou tamén a faceta artística: o teatro e a música foron compañeiros de viaxe ao longo duns anos. Interese artísticos que «deixei cando comecei a carreira» pero que no caso da música voltou a agromar con forza. Na actualidade compaxina o seu traballo de farmacéutica coa Banda da Tasca onde é vocalista e é tamén coralista no Coro da Ra e na Coral Polifónica de Lalín.

-Aínda lle resoarán os aplausos do público trala actuación conxunta de Banda de Lalín, Banda da Tasca e Coro Luís Areán nas Festas de As Dores.

-Foi incrible e indiscritible. Non hai nada mellor que a música e a amizade xuntas e o «xuntos e revoltos» é precisamente iso, conseguir facer maxia no escenario unindo dous mundos que a priori non teñen nada que ver. Penso que é o resumo do que sentimos todos os que estabamos implicados neste proxecto.

-Proxecto que chamou poderosamente a atención do público pero, ¿como se artellou?

-Como nacen moitas cousas; entre cafés, nunha mesa na que estaba Alejandro Piñeiro, Diego Fernández (Sieiro) e Cheíto (José Luis Taboada Areán). Eles comezaron a soñar cun grupo de rock orquestrado e empezaron a dárlle corpo á idea que non sería unha realidade sin a profesionalidade de Isa (Isabel María Rubio, directora da Banda de Lalín), Benxa (Benxamín Otero), Alejandro (Piñeiro) e o batería da banda que foi o que guiou os nosos pasos sobre o escenario.

-¿Unha fusión arriscada a todas luces?

-Non sei si arriscada, pero diferente dende logo e penso que gustou. Persoalmente foi unha experiencia imposible de resumir: 75 persoas tocando dun xeito tan apaixonado os teus temas favoritos; aqueles que me poñía meu pai cando íamos pola Cabreira (Catasós) é indiscritible.

-Pai rockeiro, ¿entón?

-Pois si (risas). Xa sabes de Scorpions, Kiss, Led Zeppelin, Pink Floid ... era o que escoitaba de pequena, o que me enganchou e o que canto agora.

-Dicía que foi de teatro...

-Estiven na escola de teatro, no mesmo grupo que o actor Fran Lareu; que non sei se se lembrará diso, e participei nun curso introdutorio á música pero quedou todo atrás pola carreira. Claro que asistir a representacións teatrais e a concertos sempre estivo presente na miña vida nestes últimos anos.

-¿Cando se produce entón esa volta?

-A finais do 2013 que é cando voltei para Lalín, despois de traballar varios anos en Lugo, e quedabamos un grupo de amigos para unhas jam sessions. Eramos sete e mantiñamos os nosos encontros na Taberna A Tasca, de aí o nome do grupo: A Banda da Tasca. Actualmente os ensaios témolos nun garaxe de KG (Alberto Granja) en Donramiro. A banda naceu dun grupo de amigos que queriamos pasalo ben, tocando e interpretando aqueles temas que nos gustaban.

-¿Pasou polo conservatorio?

-Eu canto de oído. Claro que sei ler unha partitura, pero é o básico da escola; nada máis.

-Pois ten un bo oído.

-Din que si (risas). A verdade é que estou aprendendo moitísimo na Coral Polifónica de Lalín e tamén no Coro da Rá, que dirixe Ramón Bermejo, e no que levo un ano indo aos ensaios a Santiago unha vez á semana.

Música rock dos anos 70 e 80. É a preferida para os integrantes da banda cuxo repertorio se nutre precisamente de cancións desa época.

Pink Floid. The wall, a canción sobre o muro de Berlín desta banda británica, foi interpretada en conxunto co Coro Luís Areán.

«Pedíronnos que programásemos algo para a Feira do Cocido»

Malia que a Banda da Tasca leva anos tocando non foi ata o 2015 cando deu un dos seus primeiros concertos cara ao público.

-Penso que foi dentro do programa do Centro da Vila, que coordina Vito da Silva aquí en Lalín, e dende aquelas xa comezaron a chamarnos e estivemos en Cerdedo, na Bandeira, no Cocido do Orgullo que organiza o Concello... A última actuación que tiveramos creo que facía un ano ata o do pasado domingo. E polo que parece foron moitos os que nos viron xa que moitos dos clientes da farmacia non sabían nada desta faceta miña musical e estes días non paran de falarme do concerto. É incrible a repercusión que tivo.

-¿Como se conxuga música e ser farmacéutica?

-É coma ser ama de casa e pintora ou maestra e palilleira... Todo pode estar unido, cabe de todo... É certo que supón tempo para ensaiar pero sarna con gusto non pica.

-¿A banda foi sufrindo variacións nos seus integrantes?

-Case todos os grupos van tendo cambios ao longo dos anos. No concerto do pasado domingo estaba Juan Amado, Luís, KG, Benxa, Diego e eu. Juan e Benxa estaban sustituindo a Tomás e a José Manuel que non puideron asistir por cuestións persoais.

-¿A formación está mergullada nalgún novo proxecto?

-Certo que nos pediron que programásemos algo para a vindeira edición da Feira do Cocido pero nada está pechado... Unha cousa é facer unha sesión vermú e outra moi distinta é un concerto como o do pasado domingo no que non queres facer o ridículo e fas todo o posible para que saia ben. A sorte é que no concerto do domingo había grandes profesionais que fixeron posible que saise adiante e só con tres ensaios previos coa banda.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«O gusto polo rock vénme do meu pai, que mo poñía sendo unha nena»