«A fronteira está marcada e a non ser que se estivera afogando xente non a podíamos pasar»


«É unha experiencia que marca. Todo o mundo debería velo para concienciarse que a xente que ven non son si queira emigrantes, son persoas que tiñan a súa vida feita no seu país, no que explotou unha guerra que os está matando», afirma Pablo Camino trala súa estadía en Lesbos.

«Pagan entre mil e dous mil euros por cruzar un cacho de mar. O negocio do tránsito de xente move cifras que ningunha outra mafia pode conseguir. Pasan familias enteiras, bebes con poucos meses e ata maiores que case non dan embarcado nas lanchas. Vin unha señora duns setenta anos subindo por un acantilado que era unha parede vertical que podería ser a túa avoa. Se os políticos viran estas cousas farían máis por axudar a esta xente e non todo o contrario», manifesta o deportista do CNS A Estrada.

Trabas no seu camiño

Por se non fose difícil xa viaxar nun barco a medio facer, os gardacostas turcos non prestan moita axuda nin facilitan o traballo de persoas como Pablo: «A fronteira está marcada e a non ser que se estivera afogando xente non podíamos pasar. Existe a prohibición de acceder a augas turcas e os gardacostas non axudan».

Camino viviu de primeira man o que é a impotencia. «Vimos devolucións de xente por parte dos gardacostas, sénteste impotente. Non son máis que persoas que foxen da guerra». Á costa de Lesbos chega xente de Siria, pero tamén de outros países como Afganistán ou Paquistán, «os sirios soen ter máis recursos e cantos máis recursos teñen mellor os tratan. Aos outros os teñen esposados horas, os deixan tirados nos portos, é unha barbaridade. Os que están en Turquía queren vir porque alí os deixan morrer de fame».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«A fronteira está marcada e a non ser que se estivera afogando xente non a podíamos pasar»