Joel Martínez, vicedense de 27 años: «Correr en Zegama é unha experiencia que me quedará para toda a vida»
DEPORTES
Arropado por sus padres y amigos, completó en 45 minutos un kilómetro vertical reformulado por el mal tiempo: «Aínda así duro é abondo»
19 may 2026 . Actualizado a las 05:00 h.«Aínda algo canso polo esforzo de ir bastante rato en pulsacións altas» y con las emociones a flor de piel, Joel Martínez Otero (O Folgueiro, O Vicedo, 1998) se recupera de un fin de semana «espectacular». En Guipúzcoa cumplió el sueño de todo corredor de trail: ponerse un dorsal en Zegama-Aizkorri. Aunque para competir en el maratón deberá seguir buscando ayuda del azar en un concurridísimo sorteo, en el kilómetro vertical pudo experimentar el sábado las mismas sensaciones y dificultades que enfrentan las grandes estrellas por esas montañas, arropado por familia, amigos y numerosos aficionados.
«É unha experiencia que me quedará para toda a vida», apunta un atleta que solo lamenta que las complejas condiciones climatológicas obligaron a reformular la ruta. «No percorrido orixinal, sáese da praza, son 2.200 metros neutralizados e despois afróntanse tres quilómetros con 1.100 positivos. Como arriba había neve, non accedemos a esa última zona e contou como competición xa desde a praza; saíron 4,7 quilómetros e uns 800 positivos e quedei coas ganas de ir a esa última zona que acada desniveis de ata o 40 %. Aínda así duro é abondo», explica de una carrera que completó en 44 minutos y 58 segundos.
Leer más: A falta de Zegama, Fuciño do Porco
«Foi un día duro, con moito barro, e é alta montaña, zonas que aquí non podes adestrar. Quizais apertei un pouco de máis no comezo e despois falta me fixo ter á miña xente animándome, pero estou contento. Penso que fixen o que podía facer, máis ou menos», analiza un vicedense que solicitó dorsal para la competición más corta y explosiva tras disfrutarla el pasado curso como público. Ese sorteo sí lo favoreció. «Agora quero volver para facer o quilómetro vertical enteiro», apunta.
«Cando estás alí non acabas de asimilar de todo o que estás vivindo. Eu fun tan enfocado en correr que pasei por diante dos meus pais e amigos e non me decatei de que me fixeran unhas camisetas e unha pancarta. Foi cando cheguei á meta cando as vin e lles preguntei de onde saíran», apunta Joel, que valora el calor del público como uno de los grandes atractivos de Zegama.
«Quen gaña Zegama é o mellor neste deporte, é a carreira máis grande. É un entorno espectacular, zonas de alta montaña preciosas e é impresionante como coidan aos corredores e cada detalle, como se volca unha vila que terá só uns 1.500 habitantes», que explica con una curiosa anécdota hasta qué punto llega la hospitalidad de los habitantes. «Hai un pavillón habilitado para ducharse cando vas adestrar por alí, pero un rapaz chegou e xa estaba pechado. Chamou ao número de teléfono que figuraba alí e a rapaza que o atendeu díxolle que se fose duchar á súa casa», cuenta.
«A xente sobe ás montañas e pasa alí horas e horas para animar aos participantes. No quilómetro vertical, saímos en caixóns de 15 corredores cada tres minutos, para vernos a todos hai que esperar e facía moi mal tempo. É realmente incrible como se vive a carreira», analiza el deportista mariñano.
Exfutbolista
El próximo mes de julio Joel cumplirá 28 años y ya hace tres que se retiró del fútbol. En esa disciplina llegó a competir con el Agolada y el Viveiro en Preferente y Tercera como lateral zurdo. «Xa levaba tempo querendo deixalo. Estaba un pouco queimado coas lesións, comecei a traballar e estudar a distancia...», relata un hombre que descubrió una nueva pasión en el monte.
«Un día saín cun amigo, David Castelo, e pouco a pouco lle fun pillando o gusto», explica Martínez Otero, que lleva dos cursos entrenando «un pouco máis en serio con Santi Timiraos, de Seitura». Aparte de la Camovi, «a carreira da casa», entre sus próximos objetivos están Ribeira Sacra, Redes y la Traveserina, si la suerte vuelve a sonreirle.