Luis Fernández: «Moitos me deron por morto, pero agora síntome mellor que nunca»

O dianteiro burelense faise un oco entre as estrelas da Superliga de Grecia


Viveiro

Luis Fernández Teijeiro (Burela, 1993) renace en Grecia. O dianteiro do Asteras Trípoli, cuxa carreira frearon varias lesións graves, pareceuse máis que nunca a aquel goleador compulsivo que ilusionou un día ao deportivismo despois do confinamento. Os seguidores da Superliga elixírono mellor xogador da clase media do campionato despois de anotar cinco goles e dar unha asistencia en seis partidos de play out.

-Hai pouco máis dun mes que rematou a última tempada e xa está metendo goles en pretempada. Como se sinte?

-Xa levamos unhas semanas adestrando. O domingo xogamos o noso primeiro amigable, e marquei. O máis importante é ir collendo sensacións, tanto a nivel persoal, como o propio equipo.

-Rematou a tempada sendo elixido mellor xogador da fase de permanencia. Se Iago Aspas é o Messi da clase baixa en España, vostede sería o Iago Aspas de Grecia?

-Iso é outra dimensión. Imos deixalo aí (ri). Estou moi feliz co recoñecemento porque significa que valoran o meu traballo. Seleccionaron a un xogador de cada un dos oito equipo do play out e os afeccionados votaron na páxina da Superliga.

-Volveu do confinamento nun gran estado de forma. Tanto traballou?

-Un nunca desconecta. Nos 20 días que tivemos entre o final da tempada e esta pretempada tampouco parei de traballar. No confinamento seguimos exercitándonos moito, aínda que non é o mesmo que estar no campo. Facíamos adestramentos xuntos, citándonos co preparador físico a través de Zoom ou Skype, e eu ademais fixen traballo extra para previr lesións.

-Cumpriu as expectativas que tiña cando iniciou esta aventura?

-Dar este paso foi unha das mellores decisións que tomei, está sendo unha gran experiencia. O meu principal obxectivo a nivel persoal era ter continuidade, e xoguei 27 partidos, que había moito que non os xogaba. E ademais metín 11 goles, que para ser a miña primeira temporada aquí é unha cifra aceptable. Vou traballar para mellorar eses números.

-Son un equipo con máis dunha decena de xogadores españois e arxentinos. Iso facilita a adaptación?

-É unha marabilla. É que chegas a un país no que non controlas o idioma, e máis o grego, que é complicadísimo. Ter tanta xente de fala hispana ao noso redor facilitou moito que a miña parella e eu nos integrásemos.

-Intúo que Borja Jiménez influíu en que chegase ao Asteras, como levou a súa saída en decembro?

-Foi duro porque lle teño moito aprecio. El deu o visto bo á miña fichaxe. Tratoume de marabilla, é un gran adestrador, pero mandan os resultados e o certo é que non os estabamos conseguindo. A súa saída ao final foi mellor para todos; el ascendeu co Cartaxena, e nós melloramos a nosa dinámica.

-O seu rendemento tamén influíu nese cambio de dinámica para atar a permanencia con facilidade e quedarse preto de Europa, non?

-O meu principal obxectivo cumpriuse. Estiven san, puiden disfrutar de adestrar e xogar cada domingo. Necesitábao. Quen nunca padeceu lesións, non o valora, pero cando pasaches tantas coma min, paréceche o máis importante

-Con todo o que leva pasado, parece mentira que aínda teña 26 anos.

-É que empecei moi novo no Dépor, con só 19 anos. Era un neno, e iso faite progresar como xogador e persoa; vives experiencias únicas. Despois chegaron as lesións, tamén algunhas malas decisións deportivas... Levaba tres anos sen continuidade e paseino moi mal. Moitos me deron por morto, pero agora síntome mellor que nunca.

-Chegou a pensar en deixalo?

-Foi complicado. Pasan os anos e tes dúbidas, ves que chegar arriba foi duro, pero manterse aí éo moito máis. Se fallas ou te lesionas enseguida vén alguén desde abaixo que te supera. Tiven a sorte de ter ao meu lado á miña familia e á miña parella. Foron os que me deron forzas, sempre creron en min.

«A afección é moi forofa, pero tamén respectuosa»

Con só 26 anos, o burelense viviu máis que moitos veteranos. Tras chegar ao Dépor en idade xuvenil, debutou no primeiro equipo con só 19 anos. Unha espectacular media goleadora no Fabril catapultouno, e despois pasou cedido polo Lugo e o Huesca, antes de ser traspasado ao Alcorcón e ao UCAM Murcia, tamén na categoría de prata. Dúas graves lesións de xeonllo frearon a súa traxectoria, que continuou en Segunda B, de volta no Fabril, primeiro, e no UCAM, despois, antes de emprender a súa aventura grega.

-O campionato grego ten fama de ser un dos máis quentes de Europa, como se ve desde dentro?

-É verdade que os grandes campos teñen ambientes impoñentes. A nosa afección é moi forofa, pero, non obstante, é moi respectuosa. Nós empezamos a Liga moi mal, non gañábamos partido, e non houbo ningún problema cos afeccionados, sempre nos trataron ben. Estou moi a gusto porque me tratan moi ben, gústanme o club e a cidade, estou feliz.

-E que nivel ten a Liga?

-Depende. Os equipos máis grandes son bastante importantes a nivel europeo, pagan uns salarios altísimos e hai moi bos futbolistas xogando esta Liga. O noso equipo podería competir con garantías en Segunda División, sen dúbida. E despois hai outros cos que xa hai máis diferenza, que poderían ser equipos dun nivel alto en Segunda División B. A min paréceme un campionato interesante, con xogadores a ter en conta, hai estadios preciosos e ambientes moi divertidos. É unha Liga atractiva.

«O Dépor ten unha masa social que non se pode pagar, volverá a Primeira»

Luis Fernández derribou as portas do Dépor a base de goles. O seu salto foi meteórico, ata que apareceron as lesións. Tras cinco anos en Segunda, el tamén tivo que baixar ao barro da Segunda B para tomar impulso e agora volver brillar no fútbol profesional.

-A súa historia pode ser unha boa inspiración para o Dépor, non cre?

-O mellor do Dépor é que ten un apoio social que non se pode pagar. Con iso, seguro que volve a onde se merece. Hai que dar un primeiro paso para retornar a Segunda, e despois acabará chegando a Primeira, que é o seu sitio. Esta vez a caída foi máis grande, pero vaise levantar como tantas outras veces. Ten que sentar unhas bases consistentes.

-Como viu todo o que ocorreu?

-Seguino a fondo, xa non só porque lle garde cariño como a calquera dos meus ex equipos, é que ademais eu son dunha familia deportivista. Foi estraño porque, tras unha primeira volta moi mala, tíñao feito e escapóuselle. Non serve de nada lamentarse, hai que planificar a nova tempada para intentar volver.

-O Estremadura de Pinchi e os Mosqueras foi un dos grandes responsables do descenso. Bota en falta máis fe na canteira?

-Non son quen para dicir iso. Ao final teñen canteira no primeiro equipo os grandes, porque teñen aos mellores na súa base, ou quen teñen necesidade por motivos económicos. É moi difícil porque o fútbol profesional esixe rendemento inmediato, e un rapaz que sae do filial o primeiro día é difícil que sexa válido, pero con oportunidades pode acabar séndoo. Eu creo que hai que dar oportunidades, mimar á canteira, porque a afección gústalle e é unha forma de motivar aos nenos da base para que vexan que con traballo se pode chegar.

-Ten un ano máis de contrato no Asteras. No futuro vese volvendo á casa?

-Hoxe en día quero seguir disfrutando experiencias novas, medrando como persoa e futbolistas, pero eu son do Dépor. Hoxe temos camiños diferentes, pero para min sería un orgullo volver á casa algún día e conseguir os obxectivos.

-Como viu o caso Fuenlabrada?

-Pasaron cousas que non deberían pasar. No aspecto deportivo foi unha debacle, pero creo que a da Liga aínda foi maior. O Dépor non se debe escudar nilo, pero as normas están para cumprilas e todo o que pasou non favorece en nada ao fútbol español. Os mellores estanse indo de España e iso é porque algo non funciona.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Luis Fernández: «Moitos me deron por morto, pero agora síntome mellor que nunca»