Touriñán: «A Liga de Tebas está podre»

Malia que xogou ao balonmán, a súa verdadeira paixón é o fútbol, pero o de antes, non o do negocio


Dende Castelo, unha aldea de Culleredo (A Coruña), é capaz de facer rir a todo un país. Dá igual que vaia frío ou calor. Que chova ou saia o sol. Que haxa saúde ou pandemia. Só hai unha cousa que lle quita as ganas: as derrotas do seu Dépor, co que nos últimos meses sufriu moito. Pero Xosé Touriñán xa está reposto, porque o fútbol, máis alá da súa familia e o seu traballo, é a súa paixón. Por iso está ilusionado con saír en Segunda B. O único que non tolera este cómico que no seu día xogou ao balonmán é a inxustiza dun deporte que levou ao seu equipo á Segunda B por culpa «duns intereses económicos creados, que fan que se favoreza a clubs madrileños por riba dos galegos. A Liga de Tebas está podre», sentenza.

-Chegou a pandemia e o mundo do espectáculo tocou fondo, pero vostede non para de traballar.

-Do único que me podo queixar é de cansazo, pero non o fago. Acabo de chegar de Madrid de rodar, durante a semana estiven en Ourense, sigo con programas de televisión... E o único malo é o teatro, que o levamos mal, pero temos aínda pactadas unhas actuacións en outono de Fariña, así que...

-Quédalle tempo para o deporte?

-Durante o confinamento leveino ben. Todos os días faciamos cousiñas cos cativos, e ata mercamos unha bici. Logo sempre fun de pasear moito polo monte Xalo. Pero agora non teño tempo case nin de ver deporte, que tamén me fascina.

-É vostede moi futboleiro. Mesmo xogou no Carral, non si?

-Futboleiro son, pero máis de xogar cos amigos. Gústame moito o deporte. O do Carral foi máis ben anecdótico, na época de xuvenís, e só un ano. O que fixen algo máis en serio foi xogar ao balonmán. No Grupo Mar, actualmente coñecido como Balonmán Culleredo.

-Dáballe ben?

-Defendíame. Cheguei a xogar na selección galega, que logo quedaría campioa de España cadete. O balonmán permitiume viaxar por aí para xogar e facer intercambios con familias. Así fixen amizade cos Entrerríos, principalmente con Raúl, porque Alberto é maior. Pasei semanas na súa casa e el na miña, e aínda mantemos o contacto.

-Onde hai máis teatreiros, no deporte ou nos escenarios?

-No meu caso teño que dicir que nunca fun moi teatreiro no deporte, porque sempre fun máis de dar leña. E o resto, pois... supoño que agora con isto do VAR estáselle quitando o vicio a moitos.

-Cal é o deportista por excelencia ao que subiría a un escenario?

-Home, polo piscineiro que é o típico é dicir que a Neymar. Pero a min a quen de verdade me gustaría ver sería a Borja Valle cantando e a Christian Santos tocando a gaita. E vaia, tal e como nos foi este ano... seguro que lles ía mellor actuando. Hai que rir por non chorar!

-Vexo que ten ganas de falar do Dépor. Pois alá imos: viu moito teatro no caso Fuenlabrada?

-Eu entendo o deporte como algo para pasalo ben, e hai cousas que non se poden consentir. Por exemplo, esa mafia á que lle importa máis o tema económico que a saúde. Como se pode consentir que intenten agochar casos de coronavirus só por evitar que se suspenda unha xornada? Eu teño moi claro que todo o que sucedeu foi por intereses creados. O odio ao fútbol moderno é cada vez máis certo.

-Púxose serio

-Home, é que é para pórse así. Por todo, pero sobre todo polo feito sanitario. Agora que ao tema deportivo e da Liga tamén lle chega... Eu non digo que antes non houbera chanchullos e negocios, pero non se percibía coma agora. Os clubs son empresas. E ao Deportivo mandárono a Segunda B. Non digo que non fixeran unha primeira volta de merda e non mereceran baixar, pero non que os baixasen. Tamén lle digo unha cousa: o Dépor é da súa xente e da Coruña, e aí imos estar. Eu xa teño ganas de que comece a Liga e a única pena que teño é non poder ir a Ferrol, Santiago, Vigo... Porque encantaríame seguir ao equipo. Oxalá esta mala racha sirva para poñer bos piares e facer un equipo da casa.

-Nesta crise houbo dúas mulleres que saíron en defensa do Deportivo con forza, dúas Marías Pitas do século XXI, como foron a alcaldesa da Coruña, Inés Rey, e a xornalista Cristina Saavedra.

-Buah, coa alcaldesa hai que sacar o sombreiro. É certo que poden dicir que é o que ten que facer, pero fíxoo moi ben. Quixeron tomarlle o pelo a unha cidade cun problema de saúde e ela non se cortou. Noutros ámbitos non se puxo tanto a cara como ela o fixo polos seus. E Cristina pois foi tamén outra María Pita, porque lle botou moitos ovarios e encabezou una protesta nas redes sociais que, estando na súa situación, non é doada. A min, por exemplo, non me afecta tanto, porque non vivo tanto de Madrid, pero ela si, e o Tebas este ten moito poder. E cando se pronunciaba cadaquén seguro que miraba quen era. Así que chapó para as dúas.

-Iso de «o Tebas este» soa a que non simpatiza moito con el.

-A ver, é que eu son un tipo da rúa, e o único que vexo é que todo se move por interese. A Liga de Tebas está podre. El move os fíos, e o único que lle interesa é facer pasta el e mailos seus colegas. Dicía Borja Valle en medio desta liorta que o que estaba a pasar daba para escribir un libro como o de Fariña. Pois canta razón! É todo unha mafia. E non teña dúbida de que ao Dépor esta vailla gardar. Este tipo non perdoa que lle plantaramos cara. Cando poida volveranos amolar.

-Falaba de Borja Valle. De onde vén esa amizade con el?

-Pois cando eu estaba en Land Rober comezamos a escribirnos a ver se viña ao programa e veu cuns amigos. Era o último día e logo fomos pinchar algo. Collemos trato. Co tempo el estivo uns meses só na Coruña meditando se seguía ou non, e comezou a vir moito pola nosa casa. É moi boa xente, desta que paga a pena.

-A seguinte pregunta debe de respondela rápido, sen pensalo. O primeiro que lle veña á cabeza. Cal é o mellor xogador galego da historia?

-Iago Aspas. Seguro que Luis Suárez ou Amancio serían mellores, pero dos que vin eu tería que elixir entre Fran e mais el, e quedo con el só por un motivo: porque Fran estaba máis arroupado e non precisaba destacar tanto. Iago, en cambio, el só logrou manter o Celta en Primeira tres anos seguidos.

-A rivalidade lévaa ben.

-A rivalidade é necesaria, pero é que rivalidade non é darse paus, é vacilar. Agora dinnos que se imos a Barreiros a xogar en Segunda B... E eu respondo que si, pero con seis títulos, e que as nosas penas son as maiores alegrías que levan eles. E todos rimos. Iso é rivalidade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Touriñán: «A Liga de Tebas está podre»