Teri, meu ídolo

Marido e dobre diploma olímpico de piragüismo, David Mascato enxalza a figura de nai-deportista de Portela máis aínda que polos seus logros, polo traballo e a ilusión diarias que os sustentan


Igual eu non son a persoa máis acaída para falar de Teri pola parte sentimental que nos une. O certo é que todas as súas rivais vena coma un exemplo. Se é moi, moi, moi difícil ir a uns Xogos Olímpicos, e ir a dous é a leche... O que está facendo Teri é impresionante. En piragüismo é algo moi, moi estraño. Máis nunha distancia como o 200. Eu non teño ídolos. Creo que non hai que admirar a ninguén por destacar. Pero Teri é un ídolo para min. Tanto como persoa, como deportista. Vivir día a día o seu traballo e a súa dedicación é un luxo. É unha pasada vela con 37 anos con esa forza, con esa ansia, con esas ganas de mellorar. A pesar dos anos, segue a mellorar, pulindo fallos.

Agora mesmo Teri síntese unha persoa afortunada, por poder traballar na súa contorna, coa súa familia. Se non, tería plantado. É nai, e quere ter a súa familia ao seu carón. É como se sinte ben. Ao final, un deportista non só ten que adestrar, ten que estar a gusto. Naira, a nosa filla, e mais eu acompañamos a Teri aos campionatos como animadores. Naira dálle ese extra de motivación. Ela síntese orgullosa de que a filla a vexa competir.

Teri gañou a praza do K1 200 para España en Tokio. Non sei como serán os criterios de selección da Federación Española para ocupar o barco nos Xogos o ano que vén. Pero o legado de Teri é algo que valoraremos o día de mañá como algo incrible. A posibilidade de disputar os seus sextos Xogos Olímpicos. É algo moi, moi, moi difícil. A nivel mundial pode haber algunha outra, pero serán poucas. É moi, moi, moi difícil o que fixo. A min non me sorprende. Sei que é quen diso, e de máis. Non me sorprende. Pero é admirable.

Teresa Portela, leyenda del olimpismo español tras lograr el bronce y ganar plaza para sus sextos Juegos

Pablo Penedo
La piragúista Teresa Portela, en pleno Mundial del 2019
La piragúista Teresa Portela, en pleno Mundial del 2019

La canguesa concluyó la final mundialista colgándose el bronce del K1 200 con el mismo tiempo que la danesa Jorgensen,  ambas terceras, convirtiéndose en la hispana con más participaciones olímpicas de la historia

Había amenazado con ello en las series eliminatorias y en las semifinales que la llevaron a la final que esta mañana dilucidaba los cinco primeros pasaportes al K1 200 de los Juegos Olímpicos de Tokio. Y Teresa Portela cumplió. A lo grande, con una medalla de bronce catada entre sus dientes rociada de lágrimas en el podio húngaro de Szeged. A sus 37 años, la canguesa se ha elevado a la condición de leyenda del deporte español. Con su tercer puesto en la lucha por las medallas con el mismo tiempo que la danesa Jorgensen, con la que compartió escalón en el cajón de la gloria, la pupila de Daniel Brage se ha ganado el derecho de disputar los que serán sus sextos Juegos. Un registro que ninguna otra mujer española había alcanzado hasta el momento.

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Teri, meu ídolo