Mil directivas máis


Quince anos despois de que eu chegara á presidencia da federación de taekuondo, segue habendo dúas únicas presidentas por cincuenta e seis homes ostentando ese cargo nas federacións galegas; tamén entre as sesenta e seis federacións españolas hai so dúas mulleres á fronte. O número dous é o limitado récord das mulleres no acceso a postos de representación no deporte.

É isto un reflexo da sociedade? Rotundamente, non! Na universidade somos máis da metade, representamos o 44% do parlamento, hai un 30 % de directivas no Ibex 35, máis dun 20 % das licenzas federativas son femininas, hai un .escaso. 13 % de alcaldesas... Bastan algúns datos para concordar que o deporte segue a ser o reduto dos irredutíbeis, o escenario no que se toleran situacións que, de facto, resultan insoportables noutros ámbitos sociais, como este exiguo 3 % de mulleres presidentas.

Lembro que no 2002, como candidata á presidencia da Federación Galega de Taekuondo, tiven que escoitar, con disimulado abraio, aquela frase: «¿Y tú crees que siendo mujer las instituciones te van a tomar en serio?». Tamén o amable paternalismo dalgúns colegas galegos e a aberta hostilidade coa que fun recibida na federación española por directivos partidarios do mantemento do statu quo patriarcal e, como non, tamén o aberto apoio doutros. Non nos foi mal, pero se algo me fai sentir fachendosa foi contribuír a que as competidoras galegas sexan hoxe adestradoras, seleccionadoras e directivas do meu deporte. Rachar co teito de cristal que coutaba a grandes deportistas -grandes polos seus logros e a súa formación- e as limitaba a desaparecer cando deixaban de competir.

Lamentablemente, as mulleres galegas seguen a carecer hoxe de referentes que lles permitan imaxinarse en postos técnicos ou directivos. Nuria Rodríguez Suárez e Carmen Barro Pita, flamantes presidentas das federacións galegas de Salvamento e Socorrismo e de Karate desde 2005 e 2009, respectivamente, son a excepcional excepción -aproveito para enviarlles os meus parabéns e moitos ánimos- que pode e debe corrixirse.

É tempo de deseñar xa políticas audaces que permitan ás mulleres ocupar o espazo que lles corresponde. As mulleres deportistas non merecen estar soas nesta loita contra a desigualdade. É de xustiza que as institucións se involucren e cumpran as directivas e recomendacións europeas para a construción dunha sociedade máis igualitaria. Algunhas medidas, sen custo para o erario público, funcionarían: unha, modificar os baremos de reparto de subvencións bonificando abondosamente a aquelas modalidades que conten con cadros técnicos e directivos que tendan á paridade. Marta Míguez, estimada colega, ten vostede unha fermosa labor por diante: sementar moitas directivas máis para o deporte galego.

(Merce Barrientos é a presidenta en funcións de Mulleres Deportistas Galegas (Mundega) e foi presidenta entre o 20034 e o 2014 da Federación Galega de Taekuondo)

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Mil directivas máis