Hoxe en día xa non hai nada auténtico e todo vira inevitablemente á horterada e a mistificación. Hai colas para facer cumio no Everest; hai colas para enfermar de vertixe no Preikestolen; hai colas para subir a Trollstigen ou para ascender o Piapaxaro. As pallozas de Piornedo son un patético reclamo turístico para que unha lexión de urbanitas se horroricen contemplando a mísera vida dos montañeses de antes, pobriños. Os danzantes maorís rematan a execución do haka, con moita exhibición de tatuaxes, linguas e rostros feroces, quitan o taparrabos e marchan para os seus modernos apartamentos nun SUV de última xeración. O día chegará en que un operador de telefonía móbil faga unha oferta global aos mashco piro das selvas amazónicas que estes non poderán rexeitar. A min, que son moi deste norte atlántico e brumoso, pouco proclive por tanto a extremos e fanatismos, éncheme cada ano de estupor o incomprensible entusiasmo co que unha sociedade laica, que foi perdendo a pasos axigantados os máis elementais valores dunha espiritualidade sa e coherente, se entrega ás procesións da Semana Santa, do meu punto de vista anacrónicas manifestacións dun misticismo de charanga e pandeireta. Un dos elementos do cristianismo ortodoxo que máis espantaba aos cátaros era a adoración a un Deus horriblemente cravado nunha cruz e sometido a unha dor insoportable. Pois esta creativa e fascinante imaxe é a que hoxe transmiten esa sorte de sinistras procesións nas que unhas figuras de Ku Klux Klan soportan o peso de escenas marabillosas: un home azoutado e torturado, unha virxe deprimida e chorosa ou un santo cos xeonllos desollados. Confraría do Silencio, do Sangue, da Piedade, das Angustias, da Soidade, da Madre de los Dolores, da Escravitude… en fin, un compendio de optimismo e luminosa visión da existencia. Non quero faltar ao respecto, Deus me libre, a tantas e tantas persoas para as que estas manifestacións son pouco menos ca sagradas. Pero mesmo os seus radicais valedores permitiranme que exprese as miñas reservas sobre o que realmente as alimenta, se un sentimento relixioso auténtico e sincero ou o apego visceral a unha tradición propia de tempos nos que catolicismo e intolerancia eran o mesmo.