Un martes calquera pode chover porque unha bolboreta moveu as ás. En 1816, a erupción dun volcán nun país do Índico deu orixe á creación de dúas novelas inmortais, as dúas aterradoras e unha, ademais, profética. Diversas circunstancias propiciaron que, no verán daquel ano, se reunisen nunha suxestiva villa, preto do lago de Xenebra, Lord Byron, o seu médico John Polidori e a súa amante co poeta Percy Shelley e a súa noiva, Mary Wollstonecraft. A 12000 quilómetros, a descomunal nube tóxica xerada pola violentísima explosión do volcán Tambora ía provocar un brusco cambio climático que afectou Europa cun estío excepcionalmente escuro, frío e chuvioso. Recluídos en Villa Diodati, Byron propuxo aos circunstantes mataren o tedio inventando historias (como non!) de terror. Naquela inopinada xuntanza naceron O vampiro, de Polidori, e Frankenstein, ou o moderno Prometeo, de Mary Shelley. A erudita apelación ao personaxe mitolóxico tiña que ver co xenial xermolo dunha trama na que o home ousa desafiar o principio divino da creación, unha tentación que, dende entón, non fixo máis que desenvolverse e adoptar novas formas. Vendo os humanoides que China achega cada ano ao Mobile Congress, hai que concluír que Ridley Scott se pasou sete concellos situando o seu Nexus, demasiado humano, louro e cachas, en 2019. É o de menos. Tanto o doutor Frankenstein como Tyrell Corp. Representan a prometeica obsesión de desafiar a natureza (ou a providencia, aló cada quen) creando un monstro que, como pagamento a unha existencia artificial, remata, nunha reacción freudiana, por matar o pai. Os monstros de hoxe non arrepían, como a creación de Frankenstein, nin pretenden vender unha perfección de calote como os pellejudos de Los Ángeles, 2019. Common People, un dos episodios de Black Mirror, xoga cunha distopía: unha empresa tecnolóxica que converte o cerebro humano nunha das súas terminais, con limitacións de cobertura, publicidade aleatoria, e programas free e premium para graduar a intensidade das emocións. Distopía? Supoño que para o ser humano xogar aos dados con Deus é unha tentación irresistible. Pero, ollo, non se pode gañar sempre.