Retrato do home-artista Paco Pestana

CULTURA

Paco Pestana, retratado por Siro e nunha exposición coas súas obras en Ourense.
Paco Pestana, retratado por Siro e nunha exposición coas súas obras en Ourense. SiroMiguel Villar

A «elegancia, orixinalidade e autenticidade» adornaban a personalidade do escultor, finado o pasado luns aos 72 anos

13 oct 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Escribo baixo o impacto do pasamento do amigo, pero tamén, e máis que nunca, do engado que sobre min exerceu Paco Pestana, sátiro xenial, enxendrado baixo o luar nos montes de Castroverde; histrión portentoso, que reproduciu no Entroido do Lugo as festas medievais dos loucos, dos bispos e do burro, todas nunha; e podía improvisar en calquera momento mil ocorrencias dun cerebro que estoupaba en imaxinación e fantasía. Hai trinta anos pregunteille se o humor vai ben coa arte, e respondeume: «Os necios din que non, pero eu sen humor non podería facer arte. O humor é o meu bote salvavidas». Ademais do humor, tan evidente, eu vin no home-artista Paco Pestana outras tres peculiaridades: elegancia, orixinalidade e autenticidade.

A elegancia esixe percha, e Paco tíñaa. Alto, rexo, ergueito; lucía calquera prenda de roupa que puxese. Pero elegante é o que sabe elixir, e iso xa non é cousa da percha, senón do bo gusto, e Paco posuíao tamén. Nun acto social na Voz, apareceu cunha chaqueta amarela e camisa, bufanda e demais prendas en perfecta harmonía. Era unha das súas esculturas humanizada. Daquela pensei que poucos deseñadores de moda serían quen de crear un conxunto tan audaz e axeitado e tamén que poucos artistas ousarían vestilo.

A orixinalidade é outro don, como o da elegancia, que non se adquire. Dalí pasou toda a vida tentando ser orixinal sen conseguilo; Picasso foino sen pretendelo. Paco Pestana era orixinal, distinto a todos, e por iso levaba a chaqueta amarela con naturalidade. Porque non forzaba nada, nin ao elixir as prendas, nin ao vestilas. El era así, elegante, orixinal e auténtico; por iso as tres capacidades se reflicten na súa obra. Unha escultura de Paco Pestana pode dicirnos moito ou nada, pero quen visita o seu estudo ten, como Alicia, a sensación de pasar ao outro lado do espello e entrar nun mundo máxico.