«De certo, a vida ía en serio», autorretrato de Xela

Un libro confeccionado para Chan da Pólvora pola profesora María Xesús Nogueira Pereira compón unha fermosa semblanza da poeta luguesa con fragmentos de entrevistas, escritos, poemas, textos, reflexións, conferencias...

Retrato de Xela Arias
Retrato de Xela Arias

redacción / La Voz

«Considero que todo produto artístico debe saír da autoanálise e da análise crítica e social. Por iso ten sentido a arte, se non sería artesanía. / Só escribo cando teño ganas e algo que dicir. Busco a mestura da miña propia ideoloxía coa miña estética, previa a necesaria depuración. Iso é o que intento en cada un dos poemarios que fago. Nunca sentei diante dun caderno a facer un libro de poemas. Se algo me agarrota abondo as mans e o corazón, e preciso soltalo escribindo, fágoo». Isto que lle dicía hai 25 anos Xela Arias a María Xosé Porteiro nunha entrevista publicada en La Voz de Galicia o 21 de marzo de 1996 dá unha idea moi aproximada da clase de autora que era a poeta luguesa que festexa este 2021 o Día das Letras Galegas. Porque Xela Arias (Sarria, 1962-Vigo, 2003) era unha escritora intuitiva, natural, orgánica, sensorial, salvaxe, que non se paraba en modular a súa voz ao xeito e o gusto do que marcaban as modas no seu tempo. Foi unha muller a contracorrente.

Así aparece, dalgunha maneira, debuxada en De certo, a vida ía en serio, un fermoso libro confeccionado polo selo Chan da Pólvora con fragmentos de entrevistas, escritos, poemas, textos, reflexións, conferencias... que esbozan unha especie de autorretrato de Xela Arias e cuxas selección e montaxe correron ao cargo da profesora María Xesús Nogueira Pereira, quen no 2018 xa fora a responsable da edición para Xerais da Poesía reunida (1982-2004).

Ademais de achegar un cabal bosquexo do perfil íntimo da autora, este crebacabezas ofrece tamén unha acertada aproximación ás coordenadas da súa poética. Un territorio ao que non chegou por unha decisión consciente, que quere -explícalle Xela Arias a Xan Carballa en 1990- que sexa especial e no que só traballará mentres considere que ten «algo que dicir». Non lle interesa «falar de felicidade», aclara só uns meses despois a Montse Carneiro, o que quere é facer aflorar o que tanto homes como mulleres aprenderon a ocultar: «Todos os dramas internos que tanto nos molesta que nos denuncien».

Na revista viguesa Congostra, ela deixou escrito en 1988 que non entendía como bo corrixirse: «Na poesía, coma na vida, non comprendo a ordenada sistematización; elixo unha sorte de anarquía». Nese texto tratou aqueladamente de resumir a súa posición perante a escritura e a elección de temas, e mesmo a vida: «A min, amante de perdedores, ocórreseme que escriba nunha verdadeira fuga cara adiante, así, desdeñados como estamos do sublime. Porque me interesa o tempo no que vivo desde Xohanesburgo a Sarria pasando por un portal da miña rúa onde os adolescentes se reúnen nun mar de xiringas e lastros, e aínda sen nome, porque prefiro os esquecidos».

A súa filosofía radical na vida mantense na súa poesía, na que lembra María Xesús Nogueira, nun nutritivo epílogo, permanece fiel ao seu camiño, afastada de capelas e grupos literarios ou intelectuais, orfa de colegas e xeracións, e ata esixindo calidade e audacia creativa aos demais autores e mesmo no exercicio da crítica.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«De certo, a vida ía en serio», autorretrato de Xela