Unha luz serena para alumear os días escuros da pandemia

Juan Durán compón ·Dona nobis pacem» para as vítimas do coronavirus

O compositor Juan Durán
O compositor Juan Durán

redacción / la voz

«Dona nobis pacem foi escrito durante os días máis duros da pandemia, aló polo mes de abril, e tiven claro dende un principio que quería compoñer unha obra de carácter elexíaco desde unha óptica serena, na procura do consolo e da paz, e fuxindo en todo momento do drama e do tremendismo». Estas foron as liñas mestras que se marcou Juan Durán (Vigo, 1960) á hora de empregar a linguaxe musical para crear un «canto lírico e evocador dirixido a todos aqueles que perderon a un ser querido, como tamén, á vez, un canto para acompañar o tránsito cara ao máis aló».

Dona nobis pacem estréase este venres na Coruña (Coliseum, 20.30 horas) pola Orquestra Sinfónica de Galicia -a peza foi un encargo da formación ao compositor- nun programa dirixido por Dima Slobodeniouk que se completa coa Sinfonía n.º 4 en mi menor de Brahms. Para interpretar a obra de Durán, a orquestra reducirase a un conxunto de cordas e arpa, xa que o compositor cría que era o vehículo máis axeitado para o que buscaba, tendo en mente o Adagietto da Quinta sinfonía de Mahler, «aínda que esta obra non garde ningunha relación con esta elexía», explica.

A súa composición, xa que logo, incardínase nesa vizosa tradición de música que honra os idos, do Dies Irae medieval e os tombeaus barrocos aos réquiems que cita o autor galego: Mozart, Verdi, Fauré ou Duruflé. «Existen unhas claves, unhas recorrencias sonoras que están perfectamente delimitadas na paleta do compositor e que o público identifica de inmediato as través da harmonía, das texturas e, por suposto, dun movemento xeralmente lento, solemne e introspectivo», describe.

No caso de Dona nobis pacem, ese recurso sonoro concrétase no uso por parte do autor das tonalidades de mi maior e menor e o tránsito entre ambas. «A polaridade maior-menor en música segue a funcionar como unha das máis básicas recorrencias compositivas que ten o poder de provocar no oínte as emocións máis primarias: luz, alegría ou felicidade para o modo maior, fronte á escuridade, medo ou tristeza para o menor», detalla Durán. «Estou convencido de que esta resposta emocional é algo atávico no ser humano occidental, algo xa incorporado ao noso ADN», engade. «A partir de aí, a tarefa do compositor será a de evitar esa resposta emocional tan directa, ata chegar ao estado de inverter esa polaridade, cousa que ocorre en Dona nobis pacem, onde a fronteira entre o maior-menor é absolutamente difusa para o oínte. Algo que xa practicaban os compositores do pasado: conseguir que o maior soe a menor e viceversa».

O título da peza revela tamén unha compoñente relixiosa na intención do compositor, quen a concibiu como «un rezo íntimo e persoal» e, por este motivo, pide ao público o «recollemento» dun minuto de silencio en vez de aplausos. Dona nobis pacem tamén ofrece outra lectura, a do aceno táctil de estreitar a man a coñecidos e estraños. «É unha oportunidade para a paz e para un abrazo que todos desexamos. A grandeza da música é a desa linguaxe de sons non significantes, pero si colectivamente interpretables», di Durán. «A partir de aí, que cada un estableza a súa particular comuñón coa obra».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
19 votos
Comentarios

Unha luz serena para alumear os días escuros da pandemia