Alba Cid: «Este "Atlas" bebe moito das fascinacións e os encontros azarosos»

Xesús Fraga
xesús fraga REDACCIÓN / LA VOZ

CULTURA

«Os enigmas tamén nos permiten lernos», di Alba Cid
«Os enigmas tamén nos permiten lernos», di Alba Cid loli fernández

A escritora ourensá gaña co seu primeiro libro individual o Premio de Poesía Joven Miguel Hernández

21 oct 2020 . Actualizado a las 11:43 h.

«Unha nova cartografía en que se funde o mapa do corpo co do planeta, a memoria e o enigma». Con estas palabras describiu o xurado que este martes lle outorgou o Premio Nacional de Poesía Joven Miguel Hernández o libro Atlas (Galaxia), de Alba Cid (Ourense, 1989). Convocado polo Ministerio de Cultura e dotado con 20.000 euros, o galardón distingue unha obra que está «escrita coa lóxica do asombro e chea de referencias culturais que se contemplan desde unha mirada excéntrica que fermenta en rebeldía», segundo fallo.

-«Atlas» é o seu primeiro libro individual, pero leva tempo escribindo. Creo que os poemas que recolle datan de cinco anos para aquí...

-Non exactamente. Algúns dos poemas si teñen cinco anos, por exemplo, o que abre o libro, que é unha historia apócrifa dos tulipáns, e apareceu en Grial. Para min é un libro de sedimentación, que recolle poemas dunha última etapa. Nunca me apurou publicar este primeiro libro individual. Sempre quixen, digamos, chegar a ter unha proposta coa que me sentise cómoda. Para min, realmente Atlas é iso, algo que nace por sedimentación, a partir da miña propia escrita e, a partir dun determinado momento, atópolle unha arquitectura, de continentes, que me permiten representar o xogo dos poemas, ese moverse entre referencias, lugares ou obxectos e imaxes, que ás veces nos quedan moi próximas e ás veces todo o contrario.