A voz única de Eva Veiga e Baldo Ramos

Publican o poemario «Quérote canto», no que non aparece a autoría de cada verso

Baldo Ramos e Eva Veiga, na Fundación Seoane
Baldo Ramos e Eva Veiga, na Fundación Seoane

Estaba lendo Soño e Vértice, o poemario polo que a súa admirada Eva Veiga recibira o premio Concello de Carral [ano 2015] e o da Crítica [2017]. Entón, conta Baldo Ramos (Celanova 1971), tivo a intuición de podían «escribir un libro xuntos». Eva aceptou e en agosto do 2018 entraron tres días no mosteiro de Oseira. Sen móbiles. Desconectados do exterior. «Para vivir o silencio», di Baldo, ese que cada noite anunciaba a campá dando as dez, xusto cando os monxes remataban os seus cantos.

O proxecto era «non planificar nada. Deixar as cousas fluír espontaneamente». «Fixemos vida cos monxes. Levantamos as cinco da mañá. Estivemos nos rezos, nas misas...», lembra. O resultado é o poemario Quérote canto (Galaxia) que estes días están presentando en espazos como a Fundación Seoane da Coruña. O título está tirado dunha das lecturas feitas polos monxes: «Muller sen redes, quérote canto...».

Conta Eva Veiga (Pontedeume, 1961) que «cada un escribiu o seu sen comunicarnos o que escribiamos». Salienta que o poemario «vai sen autoría. Descubrimos que cada verso podía ser escrito pola mesma persoa». Para o lector, «agás algúns que nos coñezan moito, é imposible saber si este verso é de Baldo ou meu», asegura a poeta.

«A voz de Eva e a miña teñen moitas cousas en común», tantas, que «no resultado final hai unha osmose, unha confusión de voces», anota Baldo antes de resumir: «Esta foi a experiencia máis enriquecedora que vivín como escritor: por facelo con Eva, a que admiro, e por estar no sitio que estivemos». Tamén Eva fala de «unha experiencia única» e salienta: «Hai que confiar moito para que os teus poemas pasen por ser de outro autor. Fiar, confiar... Fomos fiando porque somos poetas que non nos viamos moito. Esta é unha conexión positiva leva ao extremo».

Para Baldo este «é o primeiro libro que publico que non reescribo. Son poemas moi espontáneos, moi en directo». Eva pasou máis tempo na cela, mentres que Baldo paseou máis. Por iso pensan que os versos «son como reportaxes» uns do interior e outros do exterior de Oseira e todos con unha única voz poética.

«Non me lembro de ti nin de nada, pero son feliz, coma sempre»

Para Eva Veiga esta «experiencia moi intensa» supuxo «cerrar un círculo». No ano 1992 non admitían mulleres en Oseira. Ela, xornalista, foi alí facer unha reportaxe para «Galicia no tempo» sobre o Premio Europa Nostra concedido ao mosteiro. Rompeu aquela costume, quedou en Oseira e atopou no abade, o pai Plácido, «a bondade personificada».

Cando agora volveu atopouse con que este monxe ten alzhéimer. «Conto ese momento, ese encontro, nun poema dedicado ao pai Plácido. Deixoume impactada. Non se acorda de min...». De tódolos xeitos, este home que ingresou sendo neno en Oseira díxolle: «Non me lembro de ti, nin de nada, pero son moi feliz, coma sempre».

Non foi o único reencontro: Baldo descubriu que o irmán Pascual, o bibliotecario, «estudiou comigo filoloxía». Outro monxe, un pintor que ten o seu estudio no mosteiro, lembraba a Eva, aínda que cando lle contaba que «comín cos monxes» nos anos 90 el dicía: «Eso es imposible». Despois desta estancia en Oseira «saímos mellores persoas», asegura Baldo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

A voz única de Eva Veiga e Baldo Ramos