Oliver Laxe: «O rural vive un holocausto»

Jorge Casanova
JORGE CASANOVA REDACCIÓN / LA VOZ

CULTURA

ALBERTO LÓPEZ

O cineasta galego presenta en Cannes, un festival no que sempre é moi ben recibido, «O que arde», unha visión da soidade e do rural galego

17 may 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Oliver Laxe (París, 1982) é un tipo singular. Comunicámonos por WhatsApp para concertar un encontro imposible, porque ao director fáltalle tempo para poñer a punto o seu novo filme antes de levalo a Cannes. Así que, despois dunhas cantas mensaxes, mándame as respostas por correo electrónico. Aínda botando de menos a experiencia de coñecelo, hai que admitir que neste home nada é convencional; nada do que di é previsible. E todo semella verdade.

-Volve a Cannes, onde sempre consegue premio. Que espera esta vez?

-Non espero nada, ter alí o noso filme outro ano máis é máis do agardado, elíxense corenta cada ano... Espero máis en Galicia cando se estree aquí. Espero que guste, que o público atope familiaridade na película. Fíxose con esa intención.

-Nesta película, «O que arde», revisa a despoboación, os incendios, a soidade... Entristécelle esa deriva?

-Entristece, claro, o rural vive un verdadeiro holocausto. Non se pode facer peor, non se pode ter tan pouca visión... Son valores milenarios que se perden. Aínda que non hai que esquecer que, a pesar da súa evidente decadencia, o mundo está ben feito. É dicir, que o mundo tal como vén dado ten sentido, que pasar por esta decadencia é necesario por algún motivo. Todos temos casas na aldea que están a caer, coas súas leiras a monte ou a eucalipto. Hoxe toca facer do pasado presente e futuro, sen nostalxias nin romanticismo. Por unha cuestión de puro pragmatismo. Ou supervivencia.

-Que opina de plataformas como Netflix? Cre que podería verse unha das súas películas no móbil?

-No meu móbil, como moito, vexo os resumos das mellores xogadas da NBA, e xa me parece unha herexía facelo nun tamaño tan pequeno! Netflix? Desconfío da cultura financiada por empresas; creo que é un ben colectivo no que hai que investir sen mirar unicamente os beneficios económicos. Para os cineastas é un carameliño envelenado, porque teñen unha maneira máis sinxela de financiar os seus proxectos. Pero teño por premisa vital fuxir dos camiños sinxelos coma se fosen o mesmísimo diaño.

-Que tipo de cine lle gusta ver?

-Eu chámolle cine con alma. Case todas as producións contemporáneas evocan dúas cousas: distracción ou destrución. Algo de distracción é necesaria na vida, o problema é cando o único que hai nas nosas vidas é distracción.

-Como lle explicaría Galicia a alguén que non a coñeza?

-Sempre digo que en Galicia non hai nada extraordinario pero que, pola contra, todo está ben. Tamén digo que Galicia é unha das rexións do mundo, ou polo menos de Europa, onde historicamente menos derramamento de sangue houbo. Isto debe ter as súas razóns, e vémolo no carácter da xente.

-Seus pais foron emigrantes, séntese vostede emigrante?

-Si, tamén pola miña condición de artista que, lamentablemente, é a do permanente estranxeiro. A miña profesión baséase en ver. E sen distancia non se ve nada.

-Que bota máis de menos cando non está en Galicia?

-Cando vivía en África era o cheiro do frío, como ule o campo aquí, a humidade. Tamén o bo pan de centeo, que aínda se atopa. Aínda hai panadeiros con alma. Son máis do Galicia calidade que do Galicia cantidade.