Oliver Laxe: «O rural vive un holocausto»

O cineasta galego presenta en Cannes, un festival no que sempre é moi ben recibido, «O que arde», unha visión da soidade e do rural galego


Redacción / La Voz

Oliver Laxe (París, 1982) é un tipo singular. Comunicámonos por WhatsApp para concertar un encontro imposible, porque ao director fáltalle tempo para poñer a punto o seu novo filme antes de levalo a Cannes. Así que, despois dunhas cantas mensaxes, mándame as respostas por correo electrónico. Aínda botando de menos a experiencia de coñecelo, hai que admitir que neste home nada é convencional; nada do que di é previsible. E todo semella verdade.

-Volve a Cannes, onde sempre consegue premio. Que espera esta vez?

-Non espero nada, ter alí o noso filme outro ano máis é máis do agardado, elíxense corenta cada ano... Espero máis en Galicia cando se estree aquí. Espero que guste, que o público atope familiaridade na película. Fíxose con esa intención.

-Nesta película, «O que arde», revisa a despoboación, os incendios, a soidade... Entristécelle esa deriva?

-Entristece, claro, o rural vive un verdadeiro holocausto. Non se pode facer peor, non se pode ter tan pouca visión... Son valores milenarios que se perden. Aínda que non hai que esquecer que, a pesar da súa evidente decadencia, o mundo está ben feito. É dicir, que o mundo tal como vén dado ten sentido, que pasar por esta decadencia é necesario por algún motivo. Todos temos casas na aldea que están a caer, coas súas leiras a monte ou a eucalipto. Hoxe toca facer do pasado presente e futuro, sen nostalxias nin romanticismo. Por unha cuestión de puro pragmatismo. Ou supervivencia.

-Que opina de plataformas como Netflix? Cre que podería verse unha das súas películas no móbil?

-No meu móbil, como moito, vexo os resumos das mellores xogadas da NBA, e xa me parece unha herexía facelo nun tamaño tan pequeno! Netflix? Desconfío da cultura financiada por empresas; creo que é un ben colectivo no que hai que investir sen mirar unicamente os beneficios económicos. Para os cineastas é un carameliño envelenado, porque teñen unha maneira máis sinxela de financiar os seus proxectos. Pero teño por premisa vital fuxir dos camiños sinxelos coma se fosen o mesmísimo diaño.

-Que tipo de cine lle gusta ver?

-Eu chámolle cine con alma. Case todas as producións contemporáneas evocan dúas cousas: distracción ou destrución. Algo de distracción é necesaria na vida, o problema é cando o único que hai nas nosas vidas é distracción.

-Como lle explicaría Galicia a alguén que non a coñeza?

-Sempre digo que en Galicia non hai nada extraordinario pero que, pola contra, todo está ben. Tamén digo que Galicia é unha das rexións do mundo, ou polo menos de Europa, onde historicamente menos derramamento de sangue houbo. Isto debe ter as súas razóns, e vémolo no carácter da xente.

-Seus pais foron emigrantes, séntese vostede emigrante?

-Si, tamén pola miña condición de artista que, lamentablemente, é a do permanente estranxeiro. A miña profesión baséase en ver. E sen distancia non se ve nada.

-Que bota máis de menos cando non está en Galicia?

-Cando vivía en África era o cheiro do frío, como ule o campo aquí, a humidade. Tamén o bo pan de centeo, que aínda se atopa. Aínda hai panadeiros con alma. Son máis do Galicia calidade que do Galicia cantidade.

-Defínase en catro palabras.

-Moi, moi, moi traballador.

-Que lle gusta facer cando non traballa?

-Temos a idea equivocada de que a vida é traballo por unha banda e distracción cando non traballamos. Pero o traballo ten que ser todo o tempo, e refírome a traballarse a un mesmo, a coñecerse a un mesmo para sermos menos idiotas na vida. Non facer nada nesa dirección non é inocuo: o que non sobe, baixa.

-Celta ou Dépor?

-Vin en Riazor o mítico Dépor-Celta que gañou o Dépor cun golazo de Djalminha tras recorte de tacón. Ver aquela obra de arte en directo, a parábola da pelota e como finalmente entra na portería... Sublime. Son do Dépor, pero tamén defendo o Celta, claro. E o Lugo!

-De cativo, que quería ser de maior?

-Arqueólogo primeiro, arquitecto despois. Sempre fixen castelos na cabeza...

-De que se arrepinte?

-De non terlle dedicado máis tempo á música. Son un músico frustrado.

-É moi activo nas redes sociais?

-Non teño. Tiven Facebook hai anos pero funme, distraíame moito. Agora teño WhatsApp. Permíteme estar máis en contacto coa miña familia e amigos, iso é bo cando viaxas. Tamén son máis eficaz no traballo grazas a el. Pero creo que me atonta bastante estar todo día pendente do teléfono.

-Dígame unha canción

-Who by Fire, de Leonard Cohen. Escoiteina moito ultimamente. Era o título de O que arde que pensamos para a versión inglesa da película.

-Que é o máis importante na vida?

-Aprender a morrer con dignidade. E aprender a morrer leva toda unha vida, non hai que distraerse moito.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos
Comentarios

Oliver Laxe: «O rural vive un holocausto»