Van Gogh no cine


Se o xulgamos desde a perspectiva cinematográfica, calquera podería dicir que o gran pintor postimpresionista Vincent Van Gogh está a resultar máis atraente pola súa vida esbandallada que pola súa extraordinaria obra. Algo que ten axeitada explicación se temos en conta a súa entoleada paixón pola creación pictórica e pola busca constante dunha autenticidade alén dos seus límites creativos racionais. Ata o punto de que para Van Gogh pintar era a única maneira de vivir, de respirar, de sentir e de crear.

A primeira película sobre el foi O tolo do pelo vermello (1956), protagonizada por Kirk Douglas, unha obra que nos descubriu a moitos o intenso drama vital do artista e que nos levou a profundar no seu xenial e febril traballo creativo. Porque foi a partir deste filme cando nos sentimos atraídos pola forza e a singularidade dun gran pintor que só conseguira vender un cadro na súa doente vida e que tivo unha morte incerta e violenta. Paradoxalmente, deixou feitas unhas 900 pinturas e máis de 1.500 debuxos.

Logo viñeron outras recreacións cinematográficas: Vida e morte de Vincent Van Gogh (1986), Vincent e Theo (1990), Van Gogh de Maurice Pialat (1991-1993) e a magnífica achega Loving Vincent (2017), a primeira película realizada ao óleo baixo a dirección de Dorota Kobiela e Hugh Welchman. Algo que, ben seguro, tería asombrado ao propio pintor se puidese vela, porque se trata dunha homenaxe que ilustra sobre o seu propio proceso creativo, ao que el dedicou toda a súa enerxía e o seu talento. Finalmente, no 2018 chegounos Van Gogh ás portas da eternidade, de Julian Schnabel, e Van Gogh: dos campos de trigo baixo ceos nubrados, de Giovanni Piscaglia e Matteo Moneta. E o ballón aínda continúa. Porque o fracaso vital deste enorme artista parece ter cada vez máis consideración tanto como biografía cinematográfica coma magno pintor.

A historia -é dicir, a vida- de Van Gogh ten todos os elementos dunha traxedia grega, onde homes e deuses parecen malentenderse nun espazo de desencontros dos soños humanos coa realidade e, ao cabo, coa propia existencia. Van Gogh quixo pintar e tivo a irrefreable forza de vontade de facelo. Pero só puido triunfar despois de morto.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Van Gogh no cine