Manuel María, nace un dramaturgo

Héctor J. Porto REDACCIÓN / LA VOZ

CULTURA

María Pilar García Negro preparou para a fundación do autor chairego a edición dunha obra teatral «á altura da súa produción poética», defende a profesora

26 dic 2018 . Actualizado a las 12:55 h.

«Nace un dramaturgo para a escena e para a literatura galega. A hipérbole deixa de o ser», pregoa María Pilar García Negro nos comezos do seu prólogo á coidada edición da Obra teatral de Manuel María (Outeiro de Rei, 1929-A Coruña, 2004) que preparou para a súa publicación pola fundación que -dende a súa sede na casa-museo de Outeiro de Rei- custodia e pon en valor a figura do autor chairego. Pese a esta celebración, non hai unha chisca de sorpresa na faciana da profesora e escritora luguesa, que lembraba hai uns días como a fins da década dos anos setenta ela mesma promoveu a representación de O auto transcendental da escola tradicional (1976) coas súas alumnas no instituto coruñés Eusebio da Guarda. Xa daquela tiña clara a importancia da dramaturxia de María, e deseguido percibiu o papel basilar que xoga no teatro contemporáneo galego.

En tal camiño, este volume que reúne 33 pezas é unha achega definitiva na recuperación da faceta escénica de María, que, aínda que menos transitada, está sen dúbida «á altura da súa produción poética», di García Negro. Pouco despois do falecemento do escritor, recorda, na Facultade de Filoloxía da Universidade da Coruña celebrouse, en novembro do 2005, un congreso sobre a «moi ampla e variada» obra do autor de Muiñeiro de brétemas, e ela elixiu a parte menos tratada, o teatro, sobre o que realizou un relatorio panorámico, consciente da súa relevancia aínda non ben entendida. O filólogo Henrique Rabuñal centrouse nunha parcela máis concreta, os autos. [Ambas as conferencias foron incorporados como apéndices neste libro].

Un traballo moi laborioso

Xa entón, no 2005, lle bulía a García Negro unha idea na cabeza. Ela nunca dimitiu da súa admiración por Manuel María, pero tampouco topaba tempo para dedicarlle ao arduo labor de poñer en limpo a súa obra teatral. «Non só era a revisión e confronto das diversas versións ou a recuperación de textos que faltaban, tamén estaba vixiar a homologación gráfica que el mesmo fixou e deixou disposta para a súa poesía. Era un traballo moi laborioso», subliña. Ata que o curso pasado decidiu interromper outros asuntos para poñerse en serio co proxecto de edición. Non era pouca cousa. Sabía que pasaban de trinta pezas e só unhas poucas foran editadas en libro, algunhas apareceran en xornais (como La Voz de Galicia) ou en revistas e suplementos literarios; e moitas permanecían totalmente inéditas, aínda que unha parte delas si chegaran ás táboas.