Manuel Rivas volve ao relato curto con tres historias nas que «a verdade xera ficción»

As páxinas de «Vivir sen permiso e outras historias de Oeste» amosan, segundo o autor, «que o poder é a principal droga»


santiago / la voz

O escritor Manuel Rivas (A Coruña, 1957) volve ás librerías con Vivir sen permiso e outras historias de Oeste, unha nova aposta polos relatos curtos, tres pequenas novelas nas que o narcotráfico -que para o autor é «o extremo do sistema capitalista»- está retratado con diferentes distancias, pero deixando en todas elas a súa consideración de que, en realidade, é unha metáfora do mundo no que vivimos e na que o escritor detecta «formas propias da mafia». Así o defendeu onte Rivas no acto de presentación en Santiago deste traballo, editado en galego por Xerais e en castelán por Alfaguara. Das tres historias que saíron do lapis do tamén xornalista, a que resulta máis coñecida para o público é Vivir sen permiso, da que o personaxe do narcotraficante Nemo Bandeira inspira a ficción televisiva co mesmo título, actualmente en emisión e en cuxo guión participou o propio Rivas, que recoñece que as series filmadas poden axudar a facer literatura da realidade. Nela, o seu protagonista, despois de acadar certa respectabilidade grazas aos cartos, afronta a evidencia de que non hai control e de que todo vai estoupar por culpa do alzhéimer.

O escritor elixiu para este traballo a distancia relativa da crónica xornalística e nela introduce a reflexión de que «o poder é o ditador dos tempos actuais».

Literatura e responsabilidade

No primeiro dos textos do Oeste que vén de publicar Manuel Rivas, O medo dos ourizos, tira do humor e da ironía como autodefensa dos seus personaxes, aos que leva ao límite. Faino cunha humanidade que non lle concede a Nemo Bandeira, e que xa se ve na imaxe da portada da edición de Xerais, a dun mariscador solitario que atopou o «obxecto máxico» do relato, un deses tesouros que os narcos deixan no mar e que non é boa idea atopar, porque é un «obxecto diabólico».

As historias de Oeste rematan nesta publicación de Rivas cunha nova realidade literaria da Galicia mariñeira, a de Sagrado mar. Recoñece o autor que a escribiu desde a «intimidade máis absoluta», dando como resultado un conto «moi duro» que o deixou «tocando fondo», e que lle serviu para facer unha aberta invitación á desobediencia como exercicio de liberdade do individuo. Desta aventura literaria conclúe o narrador que «a droga é o poder, e o poder é a principal droga».

Francisco Alonso, director de Xerais, acompañou a Manuel Rivas no acto de presentación do libro aludindo á súa condición de «mergullador do ADN desta Galicia, capaz de diseccionar a alma do país e a das persoas que o habitan» grazas «a unha prosa moi potente e directa como a de Paul Auster en Brooklyn».

O escritor e xornalista Daniel Salgado participou igualmente neste encontro na librería Numax para falar da que é a última viaxe libresca de Rivas, e deixou no aire a idea de que «é posible vivir sen permiso». Destacou da prosa poética do protagonista a súa defensa da literatura como ferramenta social, porque «ten responsabilidade», e incidiu en que a elección do narcotráfico como fío das tres historias evidencia que «a verdade xera ficción».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Manuel Rivas volve ao relato curto con tres historias nas que «a verdade xera ficción»