Carlos Blanco: «Para min, Galicia é unha mina»

O actor segue enchendo teatros con Touriñán, continúa facendo monólogos e estuda varias ofertas de series de televisión


A esta entrevista cheguei cun pouco de medo. Carlos Blanco (Vilagarcía, 1959) cítame despois dunha visita ao dentista, a onde ía perder unha moa do xuízo, circunstancia claramente indesexable. Por fortuna, a médica amnistioulle a peza e a conversa foi cordial. Co seseo propio da Illa de Arousa, sobre a que podería facer unha tese, Carlos, coma moitos humoristas, móstrase menos divertido na distancia curta. E máis profundo, claro.

-Xa perdeu todo o xuízo (pola moa, digo)?

-Quédame a metade. Déronlle unha prórroga á que me queda.

-Que está a facer agora?

-Estou estudando tres ofertas de rodaxe para o inverno: series para televisión. E tamén actuando cos meus monólogos e outra vez con Touriñán. Vendemos 30.000 entradas anticipadas. Non sei cantas obras de teatro en España poden dicir iso. E o ano que vén volverei facer un espectáculo con Luis Davila.

-Como se meteu na farándula?

-En Vilagarcía, con 18 anos, creamos un grupo de teatro que se chamou Ítaca. Tiñamos un director que viña de traballar con grandes mestres e fomos os primeiros en Galicia, creo, en aplicar a técnica do Actor’s Studio. No medio traballei moitos anos na radio. Case vinte. E logo decidín volver ao teatro e ata hoxe. Non volvín á radio, aínda que volverei.

-Os da radio son coma os do teatro, moi do seu medio.

-Porque é o máis directo. No teatro hai unha resposta inmediata ao teu traballo. No cine é moi posterior. Eu recibo agora mensaxes por cousas que fixen hai anos. E algún pequeno cheque.

-Ha, ha.

-Si, si. Podo recibir un cheque de Finlandia de 15 euros por Volver de Almodóvar. E dis: «Está ben. Vou comprar unha botella de algo».

-Onde se sente máis a gusto, no teatro?

-Buf. Eu estou a gusto choiando. O bonito disto é variar. É o que me presta do noso oficio: non saber onde vas estar traballando dentro de dous meses.

-Iso igual non presta tanto.

-Xa, pero tes que acostumarte a esa vertixe.

-Como era de pequeno?

-Era bo rapaz e bo estudante. Lía moitísimo debaixo da mesa do comedor da casa, que era o meu refuxio. E tamén me gustaba xogar ao fútbol, ao baloncesto, coller a bici para arriba e para abaixo...

-Botaríano da clase algunha vez.

-Unha vez, creo. Eu era un tipo de notas. Empecei Arquitectura, pero non fun capaz de sacala adiante. Pero a miña vinganza chegou hai dous anos, cando tiven que presentar a gala dos arquitectos de Galicia, e a metade estaban no paro. Non quixen facer moito sangue.

-Como lle explicaría Galicia a un tipo de Nova Zelandia?

-Para un de Nova Zelandia é fácil. Diríalle: tamén hai kiwis... É coma aquilo, pero máis desorganizado. Para min, Galicia é unha mina. Supoño que un humorista estremeño dirá o mesmo do seu.

-Que lle gusta facer cando ten tempo? Igual é deses que non o sabe perder.

-Sei perdelo. Moi ben ademais. Estou tolo polo pádel. Gústame xogar un partido ao día. Gústame navegar, tamén. No kaiak. E son moi fan de pasear. Pasear e pensar.

-Cando sae de Galicia, enténdeno igual?

-Non teño ningún problema. Vou a Segovia e esmendréllanse coa risa. O noso humor é exportable. Se é bo humor, por suposto que é exportable.

-Piedrahita di que o humor é un superpoder.

-Si. E a min dáme de comer, axúdame a vivir.

-Á hora de ligar, mellor ser gracioso ca ser guapo. Ou non?

-Non sei, pero as mulleres aprecian a quen lles fai rir. Aínda que tamén aprecian ao guapo, ha, ha. O humor é unha arma. Por iso eu vivo nun sitio tan benhumorado, que é unha moi boa definición da Illa de Arousa.

-Hai moitos bos humoristas en Galicia. Ten o galego unha capacidade especial para o humor?

-Si, porque é unha arma defensiva. Esa forma de entender a vida, esas frases marabillosas... Teño unha que me regalaron que é xenial: «Onde non hai luces non se poden poñer contadores».

-De que se ri vostede?

-De moitas cousas. Os cativos fanme rir moito.

-Que lle tería gustado ser?

-Deportista profesional. Gustábame o baloncesto.

-Celta ou Dépor?

-Non pregunte. Este ano non queremos abusar.

-Namorouse moitas veces?

-Son monógamo. E si que namorei varias veces. E as dúas veces que casei, dende logo. Son reincidente.

-Cociña?

-Si, aínda que non moito. E dende que souben da Thermomix...

-Se me deran un euro por cada vez que escotei isto...

-Se mo deran a min por cada vez que me preguntan se gozo máis na tele ou no teatro...

-Ha, ha.

-Eu devólvoas todas.

-Polo pádel, claro. Dígame unha canción.

-Terra, de Caetano Veloso.

-Que é o máis importante na vida?

-Gozar e facer gozar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
21 votos
Comentarios

Carlos Blanco: «Para min, Galicia é unha mina»