Xacio Baño retrata a loita entre razón e instinto na súa primeira longa, «Trote»

O cineasta galego pon a rapa das bestas como fondo no filme que estrea en Locarno

x. f.
redacción / la voz

O director Xacio Baño (Xove, 1983) vén de estrear Trote, a súa primeira longametraxe, no Festival Internacional de Cine de Locarno. Rodada en galego, a cinta foi un dos proxectos seleccionados para o programa de residencias Ikusmira Berriak, promovido polo Festival de Cine de San Sebastián. Trote conta a historia de Carme, unha moza que vive no interior de Galicia cun pai co que non se comunica, cunha nai enferma e baixo un ambiente que a oprime e que non a deixa fuxir. A acción transcorre durante a fin de semana na que se celebra a rapa da bestas, cando o irmán de Carme, Luís, volve á casa durante uns días.

Para Baño, a película «vai sobre a loita entre o noso eu social contra o noso eu máis persoal, máis animal e máis primario. Sobre como manexar esas dúas forzas que temos como persoas, a razón contra o instinto, un xogo que equilibra a cada un para ser feliz». A opresión á que está sometida a protagonista é unha das pezas clave da cinta. Para o autor, isto «ten que ver co que se espera de cada un de nós como persoa», e a forma de desfacerse deste sentimento, explica, «é dicir o que un quere e o que un necesita». Por outro lado, indica que nunha situación así tamén hai «moito de aguantar, de non comunicar e de non falar». E aí está a familia que aparece no filme, da que Baño di que «son animais engaiolados que se van pateando sen querer e querendo» porque, explica, «cando das un paso adiante na vida, hai veces nas que mancas ao do lado». A simboloxía do animal, da besta que un nega ser pero é, está aí. A película comeza coa preparación da rapa das bestas, días antes da fin de semana na que se rapa e se marca aos cabalos, que é cando remata a cinta.

Coa idea de capturar esta tradición, o director afirma que sentiu que «era unha cousa moi cinematográfica, con moito po, moito ruído e moito movemento. Tiña a sensación de que era algo que ía funcionar moi ben na película» e indica que a rapa foi unha metáfora perfecta, dado que «nalgúns momentos tratamos aos personaxes como animais, porque esta película vai diso, de entender que somos animais e de que temos que aceptalo como parte de nós». Isto foi levado á cinta, segundo explica Baño, «filmando aos actores dende atrás, con moita expresión e quitándolles a mirada para volvelos un pouco carne», e tamén emparellando as peles, as miradas ou a suor de animais e persoas.

Sobre a opción de rodar en galego, Baño opina que non supón risco ningún, xa que o público reclama máis olladas distintas. «Nós temos un mundo que contar», explica, motivo polo que tamén «hai que potenciar tradicións como a rapa e vendelas polo mundo para seguir perpetuando quen somos». Sobre o novo cinema galego, Baño di que se sinte «moi próximo a esa xeración de cineastas moito máis desprexuizados, moito máis abertos a un cinema expansivo nas súas formas e na súa narración», e dende aí propón unha cinta que «é doada, pero que non dá respostas ata o final». A proxección no festival de Locarno, afirma, «supón a confirmación dun camiño que levo andando dende hai varias curtas». No 2016, o seu traballo Eco foi premiado co Mestre Mateo á mellor curtametraxe. En canto ao futuro, o director xa está a traballar na que vai ser a súa segunda longametraxe -Ana y el futuro-, escrita e dirixida por Baño e producida por Frida Films, que tamén se encargou da produción de Trote.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Xacio Baño retrata a loita entre razón e instinto na súa primeira longa, «Trote»