Sés: «Uns escóitanme por dicir o que digo e outros a pesar diso»

A artista presenta «Readmirando a condición», unha regravación do seu primeiro disco, do 2011

.

A Coruña / la voz

«Son unha tía moi seria, fun criada polos meus avós», di Sés, María Xosé Silvar (A Coruña, 1982), como aclaración da súa imaxe forxada de muller brava, controvertida e nada dada á ambigüidade. Dío nun momento no que reivindica o seu punto de partida co álbum Readmirando a condición, unha revisión do seu primeiro disco en solitario, editado no ano 2011.

-¿Como xustifica a reedición deste disco?

-É unha regravación porque o primeiro disco non é da miña propiedade, é dunha produtora e non podo facer copias. De feito, eu non o teño.

-Mais vostede condiciona a xira de concertos con temas antigos.

-Readmirando a condición é un tema novo, hai catro ou cinco pezas que non se tocaban, e todo vai soar diferente. No disco hai temas imprescindíbeis nos meus concertos e só por como quedou Non son fada está xustificado.

-A caixa leva unha mensaxe sobre o papel da muller na música.

-É unha explicación que dou dunha maneira tan franca que é susceptible de que me acoitelen e me linchen, pero a inxustiza, a impotencia e a frustración son o que máis me inflúe. Ti sabes que a túa sinatura non vale o mesmo que a dun maromo e eu sei o que é acabar un concerto no que dixen cincuenta veces «este tema escribino cando...» e que sempre haxa un tipo que lle vai preguntar a Tito [Calviño, o seu guitarra]: «Oye, ¿las letras se las haces tú?».

-A súa figura é incontestable.

-¿Sabes cantas veces me preguntan quen che fai as letras ou quen che produce os discos e cantas mo preguntarían se fose un tío? ¿Sabes cantas persoas dan por sentado que só canto? A xente que o único que fai é escoitar cancións é unha porcentaxe moi alta das persoas que se achegan á música na actualidade, desgraciadamente. Vivimos nun mundo en que a maioría das mulleres queren ser cantantes, e eu non quero selo nin me gusta que mo chamen. Non son cantante nin canto ben, eu fago cancións, produzo e edito a miña música e decido o son.

-Pese a todo isto que di, vostede vai polo quinto disco e ademais enche as salas...

-Hai unha porcentaxe de persoas que me escoitan porque digo o que digo e outra a pesar do que digo. E esa última porcentaxe é alta. Dígoo porque me repiten frases como «Sés canta moi ben, pero fala demasiado» e polos que din que a música e a política non se deben mesturar, como se a música non fose política na súa totalidade. E iso que hai unha cousa que é moi simple, que toda a arte é política, é un axioma filosófico. Ou defende o establishment ou o contrario, pero non hai arte que non sexa política. Malú fai arte política, a contraria a min.

-Sempre fai bandeira.

-Non é que eu o queira, pero o simple feito de ser normal e ser sincera, ser aberta, convértete nunha. Non protesto, digo a verdade, só o fago polo que hai que protestar, porque estamos moi mal e estamos moi fodidos e na merda, e se es unha tía medianamente boa persoa tes que estar enfadada. Son unha persoa con moitísima elasticidade para cuestións individuais e moi pouca para cuestións sociais.

-¿E como ve a música?

-Hai moi pouca verdade na música actual. Sempre digo que hai dous tipos de artistas en xeral, e músicos en particular, que son os que teñen a música como fin e os que a teñen como medio. Eu téñoa como fin, a miña fin é facer cancións, non para ser famosa ou ter diñeiro. Cheguei á música por casualidade e se non fose polo de Auserón [un concurso] estaría poñendo cafés.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Tags
Comentarios

Sés: «Uns escóitanme por dicir o que digo e outros a pesar diso»